ένα μήνα πριν τα πενήντα

Μόνη στο σπίτι εδώ και 3 περίπου εβδομάδες. Φέτος δεν είχα την δυνατότητα ν' αφήσω κάποιον να μου φυλάει τα ζώα γιά να πάω Πάρο, έστειλα τον Μιχάλη μόνο του. Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν ήθελα κιόλας. Είχαμε σκοπό να περάσουμε εκεί το καλοκαίρι φέτος αλλά προέκυψαν ένα σωρό αναποδιές και δουλειές που έπρεπε να γίνουν, συν ένα σωρό εμπόδια, συν μία μάνα στα πρόθυρα νευρικής κρίσης αφού πέθαινε η αδελφή της, να κλαίει κάθε μέρα, να κλαίω κι' εγώ και να μετανοιώνω την ψυχρή στάση που κρατάω απέναντι σε όλους τα τελευταία χρόνια. Η θεία Τασία ήταν πάντα η αγαπημένη μου και το ξαναθυμήθηκα τώρα που πέθαινε. Και πέθαινε από μέρα σε μέρα, έμεινε πολύ καιρό στο νοσοκομείο, είδαν ότι δεν έφευγε, την έστειλαν σπίτι να πεθάνει. Τελικά όμως μάλλον πήρε παράταση ή την γλύτωσε, θα δούμε.
Παράλληλα όμως πεθαίνει κι' ο Γιαννάκης, ο άντρας της ξαδέλφης μου της Καίτης, ένας άνθρωπος που εκτιμώ όσο λίγους και μου έχει σταθεί πολύ, σε όλους μας. Ολο το καλοκαίρι τραβιέται κι'εκείνος στο Αντικαρκινικό γιά πολύ καιρό, τώρα τον έστειλαν σπίτι να πεθάνει κι' εκείνος.
Ηταν ένα δύσκολο καλοκαίρι φέτος που δεν ήθελα να πάω πουθενά, ήθελα να μείνω μόνη μου στο σπίτι. Ηθελα να σκεφτώ, να γράψω, να κάνω δουλειές. Τελικά δεν έκανα τίποτα απ' όλα αυτά. Μόνο διάβαζα. Εψαχνα να βρω την χαμένη ομορφιά. Εψαχνα να βρω την ισορροπία μου. Η ελπίδα έχει πιά πεθάνει.
Ζω το τώρα, την στιγμή, είμαι η στιγμή.
Σήμερα η Αλεξάνδρα, αν ζούσε, θα έκλεινε τα πενήντα.