Η χθεσινή πυρκαγιά στην Ανω Γλυφάδα μου υπενθύμισε ότι υπάρχει κι' άλλος κόσμος πέρα απ' τον δικό μου. Καθόμουν με τα κυάλια και χάζευα την φωτιά και συνειδητοποίησα πως μου ήταν σχετικά αδιάφορο γιατί ήταν μακριά από μένα. Μα τι άνθρωπος έχω γίνει, αναρωτήθηκα. Η φωτιά από εδώ φαινόταν σαν να έχει μπει μέσα στην πόλη! Μπορεί να καίγονται άνθρωποι, σπίτια!
Τέταρτη μέρα με πονοκέφαλο, μ' έχει τσακίσει. Κι' έχουν τελειώσει και τα παυσίπονα και βαριέμαι να βγω έξω απ' το σπίτι, την βγάζω με κάτι ασπιρίνες ελπίζοντας να μην χρειαστεί να πάρω το τελευταίο χάπι ημικρανίας που μου έχει μείνει. Είπα να χαρώ τις τελευταίες μέρες ελευθερίας, την Δευτέρα επιστρέφει ο καλός μου, τα κεφάλια μέσα, τέρμα οι κραιπάλες. Dolce far niente αλλά δεν είμαι εγώ τελικά γιά να ζω μόνη μου, εκτροχιάζομαι εντελώς. Καλά όχι ότι γενικά έχω κάποια πορεία ποτέ αλλά όταν δεν έχω και κανέναν πάνω απ' το κεφάλι μου χάνομαι.
Κι' αυτή την φορά χάθηκα εντελώς στον αυτάρκη (ή μήπως αυτιστικό;)κόσμο μου. Και την ρίζα άβαφη άφησα (καλά αυτό δεν είναι σπάνιο αλλά το νύχι άβαφο κι'άφτιαχτο; απίστευτο!), κυκλοφορούσα με καπέλα και μαντήλια και μαύρα γυαλιά να μην με γνωρίσει κανείς. Χα λες και με ξέρει κανένας εδώ! Που τι κυκλοφορούσα, μόνο στο σουπερμάρκετ πήγαινα γιά γατοτροφές, τσιπς και ξηροκάρπια. Υγεινή διατροφή πάλι, έχω πάρει ούτε ξέρω πόσα κιλά, δεν ζυγίζομαι μην μου έρθει κόλπος. Ούτε τηλέφωνα σήκωνα γιατί βαριόμουν να μιλήσω με οποιονδήποτε, βρίσκω εντελώς αδιάφορα όσα μου λένε, ούτε ειδήσεις άκουσα, ελάχιστα ξέρω από τι γίνεται στον κόσμο. Και μ' αρέσει αυτό, αλλά είναι υγιές; Αλλά και γιατί να μην είναι;
Γιατί πρέπει να πιέζομαι και να διατηρώ κοινωνικές σχέσεις που βαριέμαι;
Μήπως επειδή χάνω τον καθρέφτη μου που είναι οι άλλοι;
Μου άρεσαν αυτές οι τρεις βδομάδες, τις είχα απόλυτη ανάγκη αφού πριν φύγει ο Μιχάλης με είχε φάει με την γκρίνια του. Δεν τον ανεχόμουν πιά και μετά βίας κρατιόμουν να μην εκραγώ. Το να είσαι με τον άλλον όλο το 24ωρο και μάλιστα μ' έναν άνθρωπο που έχει τόσες παραξενιές και κανόνες όπως ο Μιχάλης είναι πολύ κουραστικό. Οχι όμως ότι κι' εγώ είμαι εύκολη περίπτωση. Οταν σπαστώ κλείνομαι στον κόσμο μου και ο άλλος δεν υπάρχει, και δεν πιέζομαι ούτε γιά τους τύπους, ούτε να κάτσω μαζί του στο τραπέζι να φάμε.
Δεν πιέζομαι γιά οτιδήποτε τελικά και δεν ξέρω αν αυτό είναι σωστό ή λάθος.
2 σχόλια:
καλοκαίρι στο σπίτι!
δεν είσαι η μόνη.
είμαστε πολλοί και σκόρπιοι!
ο κόσμος υπάρχει μια χαρά έξω κι όταν χρειάζεται ξέρει μια χαρά επίσης να χτυπάει πόρτες και τηλέφωνα, ν' ανακοινώνει την παρουσία του μ' όποιο τρόπο βρει.
Το τι κάνουμε εμείς, είναι άλλου παπά Βαγγέλιο.
Ήρθε ο Μιχάλης σου;
Το σπίτι μου είναι στας εξοχάς οπότε είμαι σε μόνιμες διακοπές ένα πράγμα, άλλο αν δεν το νοιώθω έτσι γιατί είναι η καθημερινότητα μου.
Ενός κακού μύρια έπονται, εκτός του συζυγάτου καταφθάνει και η μήτηρ σήμερα. Θα μ' εξοντώσουν! Ενα ερημονήσι να κρυφτώωωωωωωωω
Δημοσίευση σχολίου