...But I look up high to see only the light,
And never look down to see my shadow.
This is wisdom which man must learn...
Khalil Gibran

Οι μέρες περνάνε ήρεμα στας εξοχάς, βασικά κουρασμένη είμαι γιατί όλο φτιάχνω διάφορα, άρχισα με το να φτιάχνω κεριά, μετά συνέχισα με μαγειρικές της κρίσης, ήτοι ν' ανακαλύπτω νέες απλές συνταγές όπου μπορείς να φτιάξεις φαγητό από το τίποτα, με ευτελή υλικά ή με υπολείμματα και να είναι πεντανόστιμο κιόλας. Ο Μιχάλης με κοροιδεύει γιατί δεν φτάσαμε ακόμα στην φάση του να μην έχουμε λεφτά γιά ψώνια, αλλά εμένα μ' αρέσουν αυτές οι "πρόβες επιβίωσης" και είναι κάτι που πάντα έκανα. Survivor is my middle name! Το να μελετάω τέτοια σενάρια είναι το αγαπημένο μου χόμπυ!
Το να πηγαίνει κανείς στο σουπερμάρκετ αυτές τις μέρες είναι λίγο ενοχλητικό πάντως. Ασε που σε πιάνει απόγνωση. Μπρρρρ άγριο πράγμα, 2 όροφοι, 8 πελάτες, που στην ευχή πήγε ο κόσμος; Σαν να πρόκειται να πέσει ένας μετεωρίτης στην γη και πήγανε και κρυφτήκανε όλοι στα καταφύγια ένα πράγμα. Πας στο ταμείο με γεμάτο καρότσι και σε κοιτάνε με μισό μάτι, αφού οι περισσότεροι έχουν δύο τρία πραγματάκια. Εμείς επειδή μένουμε στην ερημιά πάντα είχαμε το σπίτι γεμάτο τρόφιμα, μιά αυτάρκεια τουλάχιστον 3-4 μηνών το λιγότερο. Το να πεταχτείς να πάρεις ένα μπουκάλι γάλα είναι κάτι χιλιόμετρα γιά μας και τώρα με την βενζίνη στα ύψη μειώσαμε και τις άσκοπες μετακινήσεις.
Είναι καιρός που έπαψα να έχω το σπίτι τίγκα στα τρόφιμα πιά. Λίγο η συρρίκνωση του εισοδήματος μας, από την άλλη η τσιγκουνιά που μ' έχει πιάσει λόγω ανασφάλειας, άδειασε το σπίτι. Το άφησα λίγο καιρό έτσι και δεν αισθάνομαι καλά. Κι' αν συμβεί κάτι; Ισως είμαι υπερβολική ν' ανησυχώ τόσο αλλά ξέρει κανείς μ' αυτά τα καθάρματα τι θα μας ξημερώσει αύριο; Κι' αναρωτιέμαι μήπως πρέπει σιγά σιγά να ξαναγεμίσω τα ντουλάπια μου. Κι' άδικο να έχω, θα ήθελα να νοιώσω λίγη ασφάλεια.
Καταραμένα πασόκια μας καταστρέψατε την ζωή, μας κλείσατε στα σπίτια μας να φοβόμαστε. Πότε θα γίνει ο φόβος λύσσα, πότε;