21 Οκτωβρίου

Η δημοκρατία νίκησε γι' ακόμα μία φορά τον λαό, με χημικά, γκλομπς, μπάτσους και παρακρατικούς, γιατί δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που ν' αμφιβάλει γιά το ποιοί προκαλούν κάθε φορά τα επεισόδια.
Ενας άνεργος πατέρας, ο οποίος μάλιστα είχε την ηλικία που είχε και ο δικός μου όταν τον χάσαμε, δεν άντεξε τα χημικά και πέθανε. Δύο παιδιά έμειναν ορφανά. Αλλά ποιός νοιάζεται;
Ενα σπίτι στο πένθος απόψε, κι' αυτή η παγωνιά του θανάτου, νομίζεις πως θα παγώσει και η δική σου καρδιά και θα σπάσει. Και το αύριο απειλητικό δίχως πατέρα. Ετσι νοιώθαμε εμείς, φαντάζομαι πως το ίδιο θα νοιώθουν κι' εκείνοι.
Και κανείς δεν είναι υπεύθυνος. Η κακή η ώρα ή η κακή του μοίρα. Εκείνος φταίει, ας καθόταν σπίτι του να πεινάει και να υπομένει. Πόσο μπορεί ν' αντέξει κάποιος που δεν έχει να ταίσει τα παιδιά του; Πως περιμένετε από κάποιον που δεν έχει πεινάσει ποτέ να καταλάβει;
Εξω απ' την βουλή κυριαρχούσε η βία και το αίμα. Μέσα στην βουλή οι προδότες ψήφιζαν ακόμα μιά φορά εναντίον του λαού που τους ψήφισε. "Ναι σε όλα", στην απάτη, στην εξαθλίωση, στο ξεπούλημα της χώρας. Ελπίζω ότι ο λαός θα τους τιμωρήσει, και δεν μιλάω γιά το να μην τους ξαναψηφίσουν πιά, αλλά να τους καταδικάσουν γιά εσχάτη προδοσία.
Τουλάχιστον υπήρξε μιά γυναίκα με φιλότιμο. Φυσικά ο δικτάτωρ την διέγραψε αμέσως. Σε μιά δημοκρατία απαγορεύονται οι διαφωνίες, αν μπορούσαν θ' απαγόρευαν και τις πορείες. Η αλήθεια είναι ότι θα μας κόστιζε φθηνότερα. Ε ας βγάλουν εκεί έναν νόμο, απαγορεύονται οι συγκεντρώσεις να τελειώνουμε.
Ξύπνησα με μιά πίκρα στο στόμα το πρωί, και κράτησε όλη μέρα. Σαν να είχε πεθάνει κάποιος. Πολύ φοβάμαι πως είναι η πατρίδα μου.