Το 2011 μπήκε ως εξής. Βάζοντας τάξη ή προσπαθώντας τουλάχιστον. Ούτως ή άλλως ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει. Η αρχή έγινε όταν έσπασε η μία βιβλιοθήκη. Πέρασα τις γιορτές με το σαλόνι γεμάτο βιβλία και την ανάλογη σκόνη βέβαια. Μου ερχόταν τρέλλα με όλη αυτή την ακαταστασία και με την ζημιά βέβαια. Κατάφερα όμως να διατηρήσω την ψυχραιμία μου. Pacified chaos που λέει και ο φίλος μου ο Σενπέν.
Ωραίο ακούγεται και ναι το έχω καταφέρει στο παρελθόν αλλά πλέον μου φαίνεται αδύνατον να τα καταφέρω μόνη μου αφού η υπερευαισθησία έχει φτάσει στο ζενίθ. Συγκινούμαι και κλαίω με το παραμικρό και όταν πονάω (ψυχικά), πονάω φρικτά. Κι' έβαλα τα πάντα κάτω και αναθεώρησα γιά αρκετά που με απασχολούσαν και είδα πως πιθανότατα φταίω κι' εγώ σε πολλά αφού έχω κλειστεί στον εαυτό μου και δικάζω (και καταδικάζω) τους πάντες με το παραμικρό. Τόση αυτοάμυνα δεν είναι ζωή πλέον!
Ε και καιρός ήταν πιά να παραδεχτώ στον εαυτό μου ότι έχω κατάθλιψη και ότι κάτι πρέπει να κάνω. Κι' αποφάσισα ν' αντιδράσω, παίρνω ένα αντικαταθλιπτικό χαπάκι κάθε μέρα και ήμουν μιά χαρά, άρχιζα και ξανάβρισκα τον παλιό εαυτό μου. Κι' επέστρεψε το γέλιο και η μουσική στο σπίτι.
Και πήγαμε κι' αγοράσαμε καινούργιες βιβλιοθήκες από το ΙΚΕΑ και μετά βάψαμε και τα έπιπλα στο ίδιο χρώμα. Κι' άρχισα να καθαρίζω και να τακτοποιώ, να βάζω επιτέλους τάξη, και μόλις χθες τελείωσα, μου έχουν μείνει μόνο τα χαρτιά που αλί, αλί και τρισαλί αυτά είναι τα χειρότερα.
Οτι δουλειά δεν έκανα τόσους μήνες τα έκανα τώρα στο δεκαπλάσιο και είμαι χώμα από την κούραση. Κι' επιτέλους άρχισε να μ' αρέσει πάλι το σπίτι γιατί το είχα σιχαθεί και μαζί και τον εαυτό μου. Και όλα έδειχναν να πηγαίνουν καλύτερα αλλά αρρώστησε πάλι ο Μιχάλης και μου φαίνεται ότι αυτός ο Γολγοθάς τέλος δεν έχει. Λοίμωξη πάλι στους λεμφαδένες. Και ειλικρινά, χίλιες φορές ν' αρρωσταίνω εγώ παρά εκείνος. Και φοβάμαι. Αυτά.
Παλεύουμε να βάλουμε μιά τάξη και η ζωή γελάει μαζί μας. Σκάσε και κολύμπα.
