-Το περίμενες ν' αντέξουμε τόσο; τον ρώτησα
-Ναι αμέ.
-Ε εγώ όχι, με τίποτα.
Και πράγματι, παντρευόμουν και σκεφτόμουν ότι θα κρατήσει κανένα δυό χρόνια, ίσως λίγο παραπάνω ή ότι το πολύ πολύ να χωρίζαμε και να μέναμε γιά πάντα μαζί φίλοι καλοί. Ο Μιχάλης δεν ήταν ο τρελλός έρως που έκοβα φλέβα, ούτε ποτέ φαντάστηκα πως θα ήταν ο άντρας της ζωής μου, πόσο μάλλον ότι θ' αντέχαμε τόσα χρόνια μαζί. 10 χρόνια γάμος, 16 μαζί σύνολο ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΑΝΤΡΑ λέμε! Αδιανόητο μου φαίνεται αλλά και υπέροχο. Εγώ που τα πάντα έχω αμφισβητήσει κι' ακόμα περισσότερο τον εαυτό μου, φυσικό ήταν να έχω αμφισβητήσει πολλές φορές σ' αυτά τα χρόνια αυτόν τον άνθρωπο που στάθηκε δίπλα μου στα δύσκολα. Και είμαι τρομερά ευγνώμων που μ' αγάπησε γιατί αυτή η αγάπη μου χάρισε εκτός από αμέτρητες αγκαλιές πολλή αυτοπεποίθηση. Υπήρξαν περίοδοι που άνθισα μέσα από αυτήν την αγάπη αλλά υπήρξαν και αρκετές φάσεις που με σκότωνε. Δεν ήταν εύκολα αλλά αντέξαμε, ως εδώ τουλάχιστον, γιατί κάθε φορά που μάζευα θυμό στο τέλος κατάφερνα να τον αντιμετωπίζω με επιείκεια.
"Δεν είναι αρκετό, υπάρχει παραπάνω, το ξέρω" του έλεγα πριν παντρευτούμε.
"Δεν πειράζει, μου φτάνει που είσαι δίπλα μου" μου απαντούσε.
Και σκεφτόμουν πως ήταν πολύ βολικό. Στό κάτω κάτω δεν μου ζητούσε κάτι παραπάνω από την παρουσία μου. Και αυτό του έδωσα γιά πολλά χρόνια. Και τον αδίκησα. Και πίστευα πως κάποια μέρα θα φύγει και θα τον χάσω γιά τον άλφα ή βήτα λόγο και ότι θα έμενα ένα κουρέλι όπως έγινε η μητέρα μου μετά τον θάνατο του πατέρα μου. Και ήταν και ο χαμός της Αλεξάνδρας που με διέλυσε. Και είχα πει ότι ποτέ δεν θα ξαναγαπούσα τόσο. Και δεν τον αγάπησα. Οχι με τον τρόπο που του άξιζε τουλάχιστον. Κι' είχα πάντα τύψεις γι' αυτό.
Και ήρθαν τα θέματα υγείας, τα δικά μου, τα δικά του τώρα γιατί ακόμα δεν έχουμε ξεμπερδέψει με την λοίμωξη στους λεμφαδένες, και συνειδητοποίησα ότι τον αγαπώ πολύ περισσότερο απ' όσο νόμιζα. Κι' ότι ίσως η αγάπη να μην είναι η ανάγκη να εξυψωθείς στα ουράνια. Ισως να είναι απτή και ν' ανήκει στην γη και να είναι αυτό το μείγμα αντοχής, ανοχής, υπομονής, συντροφικότητας, συμπόνιας κι' εμπιστοσύνης. Και φροντίδας. Το να θέλεις να είναι ο άλλος καλά και να προσπαθείς γι' αυτό. Στα μικρά της καθημερινότητας.
Το εορτάσαμε με υποκατάστατο μιλφέιγ με υποκατάστατο ζάχαρης, στο πιό νερουλό γιατί δεν μου πέτυχε η κρέμα αλλά το έβαλα σε πυρεξάκι, πήραμε από ένα κουταλάκι και το βάλαμε κάτω και το τσακίσαμε. Είχα σκοπό να μαζέψω αγριολούλουδα να στολίσω το γλυκό και το σπίτι αλλά ψιχαλίζει ή βρέχει μιά βδομάδα τώρα και τα πάντα είναι μέσα στην λάσπη γύρω από το σπίτι. Και ανθοδέσμες του έχω απαγορέψει να φέρνει πιά. Δεν μπορώ, τα λυπάμαι τα κακόμοιρα τα λουλουδάκια. Μάλιστα κάποια εποχή θύμωνα κιόλας. Μου έφερνε κάτι τεράστιες ανθοδέσμες κι' εγώ το έβλεπα σαν συνήθεια ή υποχρέωση κι' αντί να συγκινούμαι, εκνευριζόμουν κι' από πάνω. Υπήρξα γαιδούρα και επαναλαμβάνω, τον αδίκησα πολλές φορές. Αλλά και με αδίκησε. Αλλά μυστηριωδώς δεν τα θυμάμαι πιά.
"Λες ν' αντέξουμε άλλα δέκα;'' τον ρώτησα χθες. "Και που λες να είμαστε τα επόμενα δέκα χρόνια; Στην Πάρο, στο Παρίσι ή στον τάφο; Θα ζήσουμε τόσο ώστε να τα εορτάσωμεν;"
Και τα πίναμε από το μεσημέρι, τι πίναμε δηλαδή που εγώ μετά από τρία ποτήρια έγινα γκολ και χαχάνιζα.
Δεν ξέρω τι θα μας φέρει το μέλλον και αν θα είμαστε μαζί. Πολλές φορές ένοιωσα ότι δεν μου άξιζε αυτή η αγάπη. Οτι ήταν θέμα τύχης κι' ότι θα τελείωνε η τύχη μου κάποια μέρα. Και ποιός θα μ' αγαπήσει τόσο πολύ; Από την άλλη όμως σκέφτομαι ότι ίσως και να την αξίζω αυτή την αγάπη. Ουφ, δεν ξέρω, και με φωνάζει τώρα να πάμε να φάμε. Μαγειρεύει εκείνος απόψε. Πάω.
πριν μας φορέσουνε την... σέλα !!! ;ΡΡΡ
Μπορεί να έχει ζαλιστεί κι από την τσίκνα βέβαια... :)
Και του χρόνου σε ομαδική :))
Γιατί, άσχημος είναι;
Ισις
Σκόρδα στα μάτια τους καλέ!
χαχαχα για ρίξτε μια ματιά στα κεραμύδια κυκλοφορεί ένας μαύρος πονηρός....