Τώρα με την κρίση κόπηκε και το γ...
ευτυχώς όμως υπάρχει λύση!
Μιλάμε θα μπορούσα να φτιάξω ένα σωρό ρίμες αλλά δεν είναι πρέπον:PPP
Τετάρτη, Μάρτιος 30, 2011
πενία χειροτεχνίας κατεργάζεται
Τώρα με την κρίση κόπηκε και το γ...
ευτυχώς όμως υπάρχει λύση!
Μιλάμε θα μπορούσα να φτιάξω ένα σωρό ρίμες αλλά δεν είναι πρέπον:PPP
Δευτέρα, Μάρτιος 28, 2011
say cheese
Poets have been mysteriously silent on the subject of cheese.
G.K. Chesterton
Στο λυρικό περιβάλλον της ποίησης
θα λεγε κανείς πως τα τρόφιμα δεν υφίστανται
-εκτός ίσως από τα μεζεδάκια στον μπουφέ κάποιας παρουσίασης-
πάντως στα βιβλία σίγουρα δεν υπάρχουν
αφού οι ποιητές γενικώς τ' αποφεύγουν
εκτός ίσως από κάποια φρούτα με σεξουαλικές προεκτάσεις
στήθος λεμόνια, χείλη κεράσια,
η γλύκα των λωτών που σου παίρνει το μυαλό
ο παροξυσμός από τις κόκκινες φράουλες του πάθους.
Το σκέφτηκα λοιπόν και διαμαρτύρομαι εντόνως
αφού το φαγητό είναι όχι μόνο απόλαυση
αλλά όπως όλα τα ωραία πράγματα
σε στέλνει και στην κόλαση
γιατί να μην γράψω μιά μελαγχολική ωδή
βαθύτατα ρομαντική
γιά ένα κασέρι χλωμό και μυρωδάτο
που ζει τις τελευταίες του στιγμές
ερωτοτροπώντας με φίνο προσούτο Πάρμας
μιά αγάπη εφήμερη που λάγνα αναπαύεται
σε φέτα φρεσκοψημένου σπιτικού ψωμιού.
Τουλάχιστον πεθαίνουν αγκαλιασμένοι.
Ράγισε η καρδιά του μαρουλιού στο στομάχι μου.
Σε λίγο θα βρίσκονται όλοι μαζί στον άλλο κόσμο.
Υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο;
Τι με νοιάζει αφού θα έχω πεθάνει;
Αυτή είναι ποίηση κράζει ο ουρανίσκος!
(no animals were harmed
ήτοι το ποντίκι δεν το έφαγα
διότι ως γνωστόν είμαι φιλόζωη)
Πέμπτη, Μάρτιος 24, 2011
Forget you not
Με τον φίλο μου τον Δημητράκη πάντα συζητούσαμε τα γκομενικά και τις σεξουαλικές εμπειρίες μας.
"Να βγω μαζί της;"
"Γιατί όχι;'' του απάντησα."Τι έχεις να χάσεις;"
"Μα είναι μπανάλ"
"Ελα μωρέ, λες και θα την παντρευτείς! Εγώ τι να πω που η δική μου περίπτωση είναι business or pleasure και το παιδεύουμε τόσο καιρό. Εκείνος ξεροσταλιάζει και δεν τολμάει να μου ζητήσει να βγούμε, εγώ τον θέλω σαν κολασμένη αλλά είναι ανεπίτρεπτο να βγω μαζί του. Και άσε που κοντεύουν όλοι να το πάρουν χαμπάρι, αφού πιό πολύ στην δική μου την δουλειά είναι παρά στην δική του! Κι' ακόμα δεν έχω καταλάβει τι του βρίσκω!"
Τι σου έβρισκα αληθεια; Ηταν το απαγορευμένο ή αυτός ο απίστευτος μαγνητισμός; Δεν τον είχα προσέξει ποτέ, ξαφνικά είδα τα μάτια του μιά μέρα και τα διάβασα. Ετοιμαζόμουν να έρθω στο πρώτο μας ραντεβού και δεν ήμουν σίγουρη αν θα το έκανα τελικά. Δεν γινόταν να μην έρθω.
"Από τα 13 μου σε ήθελα, ήσουν γιά μένα ένα ονειρο άπιαστο, είσαι η πριγκήπισσα μου, δεν το πιστεύω ότι σε κρατάω στην αγκαλιά μου!" Κι' εγώ δεν πίστευα πως ένας άντρας που δεν είχε καν τελειώσει το σχολείο μπορούσε να μου λέει τόσες όμορφες λέξεις.
Κάποτε μ' αγκάλιασες με τόση δύναμη, κάτι σου είπα γιά τον Δημητράκη και ζήλεψες, "είσαι δική μου" φώναξες και μ' έσφιξες τόσο που νόμιζα πως θα μου έσπαγες όλα τα κόκκαλα. Κι' απαγορευμένο φτερούγιζε μέσα μου το συναίσθημα. Αυτόν τον άντρα δεν έπρεπε να τον ερωτευτώ!
Μπανάλ εντελώς, αλλά τ' όνομα σου έγραφα όλη μέρα, σ' όποιο χαρτί έβρισκα. Σχεδίαζα τα κλασσικά μου μοτίβα, δρόμοι μπερδεμένοι, καρδούλες, λουλουδάκια κι' εξωτικά νησιά. Κι' ένας ήλιος μισοβυθισμένος στην θάλασσα. Μετά από εικοσι τόσα χρόνια δεν έχω αποφασίσσει αν είναι ανατολή ή δύση.
Μικροί νέοι κόσμοι σ' ένα χαρτί με λογαριασμούς που έκανα στο γραφείο ή σε μιά χαρτοπετσέτα, χωρίς άλλους και κοινωνικές τάξεις. "Κάποια μέρα θα σε βουτήξω μπροστά σε όλους και θα σε φιλήσω"μου έλεγες. Κι' εγώ ντρεπόμουν κάθε φορά που έμπαινα στο αυτοκίνητο σου. Να μην με δει κανένας γνωστός... και σήκωνα τους γιακάδες από το παλτό μου. Κρυώνω, σου έλεγα κι' ήλπιζα πως το πίστευες. Ημουν σνομπ και ηλίθια τότε.
Σε θυμάμαι να μου λες κουφά του στυλ "δεν έχω φύγει ποτέ απ' την Αθήνα", αδιανόητο! Πως θα με καταλάβει ποτέ αυτός ο άνθρωπος; Κάποτε με ρώτησες αν θα σε παντρευόμουν, έβαλα τα γέλια, φαντάστηκα πως κι' εσύ γι' αστείο το είπες. Ποτέ δεν συγχώρεσα τον εαυτό μου γι' αυτό. Αν έμενα μαζί σου θα ήμουν απόβλητη απ' τον κύκλο μου. Θα ήθελα να μπορούσα να είμαι, αλλά τότε οι άλλοι ήταν σημαντικοί.
Εμείς οι δύο δεν μπορούσαμε να υπάρχουμε παρά μόνο στον καναπέ του γραφείου σου ή σε δωμάτια φτηνών ξενοδοχείων, να φιλιόμαστε και να μην χορταίνουμε. Γιά να σε σκέφτομαι ακόμα, κάπου ad infinitum υπάρχουμε.
Θα ήθελα να είχα κρατήσει τα χαρτάκια που με τόση ενοχή πετούσα στα σκουπίδια. Να μην βρει κανείς τα όνειρα που δεν τολμούσα να κάνω. Και δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι: Είμαι στ' αλήθεια ένας άλλος άνθρωπος ή όχι; Γιατί ακόμα πιστεύω ότι ήταν σωστό κάποια στιγμή να τελειώσει. Το πάθος με υπερέβαινε, δεν είχα έλεγχο του εαυτού μου, δεν θα τελείωνε ποτέ (και ήμουν νέα και είχα τόσα ακόμα να ζήσω) ή θα τελείωνε άσχημα. Και υπήρχε και κάποιο κορίτσι που τον αγαπούσε και ήταν άδικο. Εκείνη μπορούσε να τον παντρευτεί και ίσως θα μπορούσε να τον κάνει ευτυχισμένο. Εγώ υπέφερα.
Δεν ξέρω τι θα γινόταν αν δεν είχα μάθει γιά εκείνη, περνούσαμε τόσο καλά. Κυρίως ο τρόπος που το έμαθα. Καθόμασταν αγκαλιά στο κρεββάτι.
"Κι' αυτή η κοπέλα που βγαίνεις χρόνια;" ρώτησα. Δεν ξέρω τι μου ήρθε, και μέσα μου γέλαγα γιατί με τίποτα δεν πίστευα ότι υπήρχε άλλη αφού είμασταν μαζί κάθε μέρα. Ενα αστείο έκανα. Χλώμιασες."Ποιός στο είπε;" Εσύ, και ποτέ δεν με πίστεψες.
Χωρίσαμε όμορφα γιατί ποτέ δεν είπαμε αντίο. Περάσαμε την τελευταία νύχτα στο σπίτι του αδελφού μου που έλειπε διακοπές. Είχαμε καιρό να βρεθούμε, τόσες προσπάθειες να χωρίσουμε αλλά απλά δεν γινόταν. Ξυπνούσαμε μέσα στην νύχτα και κάναμε έρωτα μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Φιληθήκαμε κι' έφυγες. Σε κοιτούσα από το μπαλκόνι ν' απομακρύνεσαι. Ηταν η τελευταία φορά, είπα μέσα μου. Πρέπει να συνεχίσουμε τις ζωές μας. Δεν οδηγούσε πουθενά παρά μόνο στην ανάγκη που ήταν αμείωτη. Δεν τον είδα ποτέ ξανά.
Μου χάρισες δύο από τις ωραιότερες στιγμές στην ζωή μου και παραμένεις το καλύτερο κρεββάτι που είχα ποτέ. Λυπάμαι που δεν ζεις να στο πω. Νομίζω πως στο χρώσταγα να γράψω γιά σένα. Θα ήθελα να πάψεις να με στοιχειώνεις. Συγνώμη._
Κυριακή, Μάρτιος 20, 2011
λίγη Ιαπωνία, λίγη Λιβύη και μία αγκαλιά
Κι' ενώ τα φώτα της δημοσιότητος φεύγουν από την Ιαπωνία γιατί έχουμε σοβαρότερα θέματα τώρα, όπως η απελευθέρωση του λαού της Λιβύης όπου κανείς δεν είναι άστεγος και κανείς δεν πεινάει, αλλά πρέπει να τους σώσουμε επειγόντως διότι δεν μπορούμε ν' αφήνουμε άλλο όλο αυτό το πετρέλαιο στα χέρια ενός δικτάτορα.
Εντύπωση πάντως μου έκανε αυτή την φορά η στάση των ΜΜΕ που δεν επικεντρώθηκαν αυτή την φορά στην ανθρωπιστική βοήθεια (στο κάτω κάτω οι Ιάπωνες είναι λεφτάδες με τόσα ηλεκτρονικά και αυτοκίνητα) αλλά με τον τρόμο της πυρηνικής απειλής και το πόσο κινδυνεύουμε εμείς. Και ανακατευόταν το στομάχι μου κάθε φορά που έβλεπα όλους αυτούς τους ατομικούς επιστήμονες στα παράθυρα. Αλλά βέβαια, όταν η αρρώστεια της εποχής είναι ο ατομισμός, τι να φώναζαν; Παπάδες, ποιητές ή την διανόηση;
Κι' εφόσον πυρηνική έκρηξη δεν έγινε ας χαζέψουμε τα πυροτεχνήματα ουπς σόρυ τους Τόμαχωκ. Είναι και στην γειτονιά μας άλλωστε βρε αδελφέ. Και μ' αρέσει που κανείς από τους τηλεδημοσιογράφους δεν αναρωτήθηκε, έτσι ώστε να μας ενημερώσουν κι' εμάς, τι ρόλο θα παίξουμε κι' εμείς στο θεάρεστο τούτο έργο. Στο κάτω κάτω μας ενδιαφέρουν πιό πολύ τα νέα από τις τηλεπερσόνες. Και πες πες πες στο τέλος θα έχουμε τόσο αποβλακωθεί, ώστε θα το χωνέψουμε πως ήταν απαραίτητος και αυτός ο πόλεμος.
Ο Καντάφι ποτέ δεν μου ήταν συμπαθής γιατί στην Λιβύη ζούσαν οι θείοι μου, και μάλιστα χρυσή ζωή μέσα στην χλίδα, του τύπου άνοιγες την ντουλάπα και ήταν τίγκα στα χαρτονομίσματα, μέχρι που μία ωραία πρωία έγινε η επανάσταση και ευτυχώς που ήταν εδώ οι θείες μου με τα παιδιά γιατί τελικά οι θείοι μου κατέληξαν στην φυλακή και όταν τους άφησαν, έμειναν εγκλωβισμένοι με απαγόρευση εξόδου από την χώρα. Δεν ξέρω γιά πόσο καιρό γιατί ήμουν μικρή, θυμάμαι όμως ότι μου φάνηκε μεγάλο το διάστημα, όπως θυμάμαι και την αγωνία των δικών μου. Τις ατέλειωτες ώρες που περίμενες να βγάλεις γραμμή, όταν λειτουργούσαν αυτές. Τα δάκρυα, την ανασφάλεια, την συσπείρωση της οικογένειας.
Μερικές φορές αναρωτιέμαι: Πρέπει να συμβεί κάτι κακό στον άλλον γιά να του σταθείς; Στην οικογένεια, στον φίλο, στον γείτονα, στον άγνωστο. Η επικοινωνία είναι τόσο εύκολη στην εποχή μας όμως οι άνθρωποι αποξενώνονται όλο και πιό πολύ. Βλέπω την μητέρα μου και τις θείες μου που έχουν ακόμα την ανάγκη της προσωπικής επαφής. Η μαμά μου είναι ογδόντα χρονών και με λαχτάρα τρέχει στην μοναδική αδελφή που της έχει απομείνει.
Και επιστρέφω στον θείο τον Γιάννη και στον θείο το Διονύση, και στον θείο τον Θόδωρο που δεν ήταν θείος μου, αλλά τότε οι φιλίες ήταν πιό δυνατές από τους οικογενειακούς δεσμούς. Και ένα μυστήριο πράγμα. Είδα μαύρα λουλούδια στον ύπνο μου και γιά τους τρεις τους πριν πεθάνουν. Κρίνους στον θείο τον Γιάννη που ήταν ο αγαπημένος μου, γιασεμιά στον Θόδωρο, πανσέδες στον Διονύση.
Η Λιβύη που τόσο αγάπησαν κι' αναγκάστηκαν να την εγκαταλείψουν. Οι αναπολήσεις, οι στεναγμοί της νοσταλγίας και οι ιστορίες τους. Από τις περιγραφές είχα πλάσει στο μυαλό μου ένα ιδανικό μέρος, άσπρες αμμουδιές, τυρκουάζ νερά και λευκά σπιτάκια, εύλογο αφού ήμουν βαθύτατα εντυπωσιασμένη από τις Κυκλάδες. Κι' η Βεγγάζη πρέπει να ήταν πανέμορφη με φαρδείς δρόμους και όμορφες βίλλες και καταπληκτικά μαγαζιά. Υφάσματα διάφανα και βελούδινα, κουρτίνες που κρέμονται παντού και χρώματα, όλα τα χρώματα της γης! Και χαλιά που θα μπορούσες ν' ανέβεις πάνω τους και να ταξιδέψεις. Κι' η έρημος που τόσο αγαπώ.
Και τελικά τους άφησε κάποια στιγμή ο Καντάφι αλλά έμειναν μετά από τόση περιουσία με τις βαλίτσες στα χέρια. Κι' απ' το μηδέν ξεκίνησαν ξανά την ζωή τους και ξαναφτιάχτηκαν.
Πάντα απορούσα με το κουράγιο όσων η ζωή γκρεμίζεται και ξαναχτίζουν απ' την αρχή. Γιατί εγώ δεν νομίζω πως είμαι τέτοιος τύπος. Εγώ όταν καταστραφήκαμε αδιαφόρησα γιά το χρήμα. Βέβαια αυτό δεν έγινε από την μιά μέρα στην άλλη, και βέβαια δεν ήταν ανώδυνο. Ισως να είναι και μία βολική άμυνα. Αν δεν έχεις κάτι, δεν κινδυνεύεις να το χάσεις.
Με άγγιξε πολύ αυτή η φωτογραφία μιά Γιαπωνέζα που κοιμάται αγκαλιά με το σκυλί της σε κάποιο καταφύγιο. Δεν ξέρω αν είναι το μόνο που της απέμεινε, αλλά δεν είναι και λίγο. Γιατί είναι κάποιες φορές που το ζωάκι σου είναι ο κόσμος όλος κι' ειλικρινά δεν πιστεύω πως οι άνθρωποι μπορούν να αγαπήσουν όπως τα ζώα. Μιά αγάπη χωρίς άμυνες, άδολη και ειλικρινής που σε ζεσταίνει ως το βάθος.
Οχι απλά κάτι ν' αγκαλιάζεις. Κάτι ή κάποιος που να ταιριάζει στην αγκαλιά σου.
(στην ξαδέλφη μου την Σίσσυ που αγαπώ τόσο πολύ)
Παρασκευή, Μάρτιος 18, 2011
ΤΟ ΒΗΜΑ - Λαθροθηρία Σκοτώνουν τα κόκκινα ελάφια για τα εστιατόρια - κοινωνία
ΤΟ ΒΗΜΑ - Λαθροθηρία Σκοτώνουν τα κόκκινα ελάφια για τα εστιατόρια
Δεν είναι και τόσο νέο αλλά σήμερα το είδα και τα πήρα.
Δεν είναι και τόσο νέο αλλά σήμερα το είδα και τα πήρα.
Τετάρτη, Μάρτιος 16, 2011
λάθος αποφάσεις
Κάποτε είχα ένα ζευγάρι λεπτοδουλεμένα χρυσά παπούτσια
τα οποία έβρισκα υπέροχα αλλά με πονούσαν.
Τα φορούσα όμως γιατί ήταν όμορφα.
Κάποτε βρισκόμουν σε φάση εκκαθάρισης
οι συνθήκες που διαφοροποιούν τα θέλω μας
τα θέλω μας που διαμορφώνονται από τον τόπο και τον χρόνο
είχα υπερβολικά πολλά παπούτσια και λίγο χώρο πλέον.
Δίστασα γιά μιά στιγμή
ο συναισθηματισμός
η επιταγή γιά πρακτικότητα ισχυρότερη ή επιτακτική.
Στην νέα μου ζωή δεν τα χρειαζόμουν.
Με μισή καρδιά τα πέταξα.
Νομίζεις πως αν ξεφορτωθείς τα αντικείμενα θα σβήσεις και τις αναμνήσεις
προχωράς μπροστά και δεν κοιτάς πίσω
ελπίζοντας πως την επόμενη φορά που θα γυρίσεις
το παρελθόν θα έχει ξεθωριάσει.
Μερικές φορές τα σκέφτομαι τα χρυσά μου παπούτσια.
Το έχω μετανοιώσει.
Η ποιότητα όλο και φθίνει στις μέρες μας.
Η ουσία είναι πως αν νομίζεις πως ίσως είσαι λάθος, πιθανότατα είσαι.
έχουμε νέο ρεκόρ
Τα Χριστούγεννα φέτος κράτησαν 4 μήνες, μόλις μάζεψα το δέντρο. Αντε βρε μπράβο μου, και εις ανώτερα!
Τρίτη, Μάρτιος 15, 2011
οι εικόνες που με συγκλόνισαν
Είναι εικόνες που ποτέ δεν θα σβήσουν απ' το μυαλό μου. Το κοριτσάκι που έχουν εξαυλωθεί τα ρούχα του και τρέχει γυμνό στο Βιετνάμ. Οι μαυροντυμένες της Κύπρου με τις φωτογραφίες στα χέρια. Ενα νεκρό παιδάκι μ' ανοιχτά τα μάτια σ' ένα Κουρδικό χωριό που βομβαρδίστηκε με χημικά. Ενας Παλαιστίνιος πατέρας που προσπαθεί να προστατέψει το παιδί του από τις σφαίρες των Ισραηλινών και καταλήγει να κρατά το άψυχο κορμάκι του. Το νοσοκομείο με τα καρκινοπαθή παιδάκια αποτέλεσμα της ένδοξης Καταιγίδας της ερήμου. Τα νεκρά μωρά του Λιβάνου. Και τώρα η Ιαπωνίδα μάνα. Θα την κρατήσω στην μνήμη μου.
Σάββατο, Μάρτιος 12, 2011
Κυριακή, Μάρτιος 06, 2011
η φρίκη του να είσαι άνθρωπος
Οι αναλώσιμοι έχουν κληρωθεί.
Οι Αυστραλοί στρατιώτες παγώνουν το σπέρμα τους πριν φύγουν γιά το Αφγανιστάν.
Ισως ο θάνατος τους περιμένει εκεί.
Θέλουν το αυτονόητο.
Η παρηγοριά του ν' αφήσουν κάτι πίσω τους.
Μιά ελπίδα.
Μιά αγάπη που θα έχει διάρκεια την αιωνιότητα.
Μετά θάνατον η σύντροφος τους φέρνει το παιδί τους στον κόσμο.
Το εγώ, η συνέχεια, ο απόγονος, ένας θάνατος ηρωικός στο μέτωπο.
Μπορεί ο σκοπός να είναι άδικος αλλά το αίμα ενός αθώου
- έστω κι' αν κρατά όπλο -
δικαιώνει το πιόνι.
Είναι απλά ένα νούμερο στις ειδήσεις.
Η ματαιότητα.
Να μείνουν μία ανάμνηση σ' αυτούς που άγγιξαν στο πέρασμα τους.
Η ιστορία πάντως σίγουρα δεν θα τους θυμάται.
Ανώνυμα διαμελισμένα πτώματα ή σακατεμένοι ψυχικά βετεράνοι.
Κανείς δεν γυρνάει σώος από το μέτωπο.
Γιά μιά ιδέα.
Να μην είναι η ελευθερία σου αλλά να σε έχουν πείσει πως αξίζει να σκοτωθείς γι' αυτή.
Εστω κι' αν είναι το συμφέρον των πολυεθνικών.
Οι βόμβες της απελευθέρωσης των λαών στοχεύουν αθώους και γυναικόπαιδα.
Θ' ακολουθήσει η ανάπτυξη.
Με το αζημείωτο πάντα.
Η βία του κατακτητή.
Στην φύση, στα ζώα, μεταξύ μας.
Οι πληγές ποτέ δεν θα κλείσουν.
Η Γη έχει φτάσει στα όρια της
κάποια στιγμή θα μας σιχαθεί και θα μας ξεράσει.
Σάββατο, Μάρτιος 05, 2011
δεν θ' αργήσω...
...βάζω κάτι πρόχειρο κι' έρχομαι!- Marina Rodia Χαρά στην όρεξή σου!!! :)))14 hours ago ·
- Dimitra Issopoulou Η φωτο σιγουρα τελεια.. αλλα τα δακρυα τρεχουν ποταμι.. σε καλο μας σημερα χαχα!14 hours ago ·
Marialena Lioulia Πω. πω, για φαντάσου να φοράς ολόκληρη την Άρτα και τα Γιάννενα για να βγεις έξω... Τι έχουν φορέσει κατά καιρούς οι άνθρωποι, μπρρρρ!14 hours ago ·
Anastasia Parianou δύο να σε ντύνουν και άλλες δύο να κοιτάνε... δημόσιο θέαμα γινόντουσαν τότε οι κυρίες ;) Αλήθεια, πιπί πως κάνανε;9 hours ago · · 2 people
- Anastasia Parianou στο πιπί και στο ... άλλο πάλι δύο κοιτάνε και οι άλλες δύο τι κάνανε; Χαχαχα, ούτε να το σκέφτομαι...8 hours ago · · 1 person
- Δέσποινα Δεληγιαννίδου Πάντως το ...ένα στα γρήγορα...δύσκολο μάλλον αδύνατο το βλέπω!8 hours ago · · 1 person
Anna Maria Darousou Γι αυτό τα σπίτια ήταν ψηλοτάβανα, οι ντουλάπες τεράστιες και οι πόρτες τετράφυλλες !!!8 hours ago · · 3 people
- Anastasia Parianou το φόρεμα θα το πάρει όποια έχει και τα λεφτά να πληρώσει τις 4 υπηρέτριες, αλλιώς απλά δεν το φοράτε κορίτσια (για καθαρά τεχνικους λόγους δηλαδή). Ακούω προσφορές ;)7 hours ago · · 2 people
Μαρία Πισιώτη πάντα είχα την απορία πώς τα φορούσαν αυτά; ευχαριστώ Εβινάκι :) καλό τριήμερο ... αποσύρομαι από τη διεκδίκηση του φορέματος :)7 hours ago ·- Anna Maria Darousou Οι καμαριέρες πρέπει να είναι ακροβάτες σε σύνταξη. Κάποια να κοιτάξει τα βιογραφικά τους παρακαλώ. Μην κάθεστε έτσι και χαζεύετε χωρίς να κάνετε τίποτα. Θα σας απολύσω7 hours ago · · 2 people
- Isis Veiled πάλι τα ίδια Δέσποινα?!!! (και δεν έφερες και τη μυζηθρα) Το φουστάνι πάει με το attitude το οποίο έχω εξ ορισμού, χαλαρά όμως :Ρ7 hours ago · · 2 people
- Δέσποινα Δεληγιαννίδου Εσύ έχεις άτιτιουντ, αλλά εγώ έχω το σπίτι...http://www.youtube.com/wat
ch?v=MHzefouE_y0 7 hours ago · · 1 person - Δέσποινα Δεληγιαννίδου Και το τραγούδι ! (μου το τραγουδούν όταν ντύνομαι....)7 hours ago · · 1 person
- Isis Veiled η Χάιντι παιδί μου Δέσποινα δεν ντυνόταν έτσι! ψάξτο λίγο καλύτερα :))) αυτό το φόρεμα είναι Gone with the wind το οποίο και συμβαίνει καθημερινά στο δικό μου σπίτι ;)7 hours ago · · 1 person
- Anna Maria Darousou Αν το τραγούδι πάει με το φόρεμα, χρειάζομαι μαζί κι ένα φαρμακείο. Παραιτούμαι. Καλή συνέχεια κορίτσια :)))7 hours ago · · 1 person
- Δέσποινα Δεληγιαννίδου Ποια Χάιντι καλέ;; Αυτή έμενε σε καλύβα!
Το είδες το σπίτι μου;7 hours ago · · 1 person - Isis Veiled ενώ δες και η Βίβιαν ...
http://www.youtube.com/watch?v=NUzNiY0FgVE&feature=r elated 7 hours ago · · 1 person - Δέσποινα Δεληγιαννίδου Πάρτε μαθηματάκι κορίτσια!
http://www.youtube.com/watch?v=2pw-AVf6lFw 7 hours ago · · 1 person - Isis Veiled χεχε εντωμεταξύ αυτό που πάντα είχε πλάκα είναι πόση φασαρία έκαναν να καλύψουν όλα τα υπόλοιπα αλλά τα βυζιά έξω να σου βγάλουν το μάτι! :))7 hours ago · · 2 people
- Anna Maria Darousou http://www.youtube.com/wat
ch?v=5CeYKwRchDI&feature=r elated
και πούδρα για ν' αστράφτουν να είναι πιό λαχταριστά..και μύριζαν τόσο όμορφα αυτές οι πούδρες σώματος...7 hours ago · · 3 people 
Maria Raffinata Ο Χριστός κι ο Απόστολος Γκλέτσος! Αυτά ήσαντε φορέματα για να κρύβεις 5τ.μ. ατέλειες ;)5 hours ago · · 2 people- Ellinida Evina Perdiki Καλημέρα κορίτσια! Ηξερα πως η φωτό θα ξύπναγε την Σκάρλετ μέσα σας αλλά αυτό που δεν φανταζόμουν ήταν ότι θα το διασκεδάζατε τόσο. :))5 hours ago · · 1 person
Anna Silia Με το ... κατούρημα , τί γίνεται ;
Και κάτι άλλο : Το φόρεμα , είναι ιδανικό για ... απόκρυψη του "λεγάμενου" , όταν και αν κάνει απότομη εμφάνιση από το πουθενά , ο σύζυγος ...
Πού είπαμε ότι το πουλάνε ;5 hours ago · · 3 people- Ellinida Evina Perdiki Αν χρειάζονται 2 γιά να το φορέσει, πόσες άραγε χρειάστηκαν γιά να το ράψουν;5 hours ago ·
Eva Zevgoula μισο να βαλω τη μασια στο καρβουνο να κανω μπουκλα το μαλλι κι ερχομαι να βοηθησω :Ρ...καλημεραααααααααααααααα! 5 hours ago · · 1 person- Maria Raffinata καλημέρααααα ! τι φωνάζεις καλέ; ξυπνήσαμε όλες οι δουλάρες ;)5 hours ago · · 2 people
Maria Demerouki Gina μου δεν παίζεις μόνο κρυφτό. Γίνονται κι άλλα παιχνίδια ..... χωρίς να παίρνει είδηση κανείς!!!!4 hours ago ·
Ismini Mini Ετσι που το βλέπω το εύρος του φουστανιού , όλα από κάτω γινότανε και δεν έπαιρνε κανείς χαμπάρι...χωράει και 2 άντρες .Για βάλτε φαντασια να δουλέψε!ι3 hours ago · · 1 person- Ellinida Evina Perdiki μην σας πω ότι και δύο Πάγκαλους χωράει από κάτω μπλιάχχχχχχχχχχ3 hours ago ·
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)