Επιστροφή από την Πάρο με λεμόνια, ρίγανη και φασκόμηλο. Λεμόνια εδώ, λεμόνια εκεί, λεμόνια παραπέρα και μ' έχει πιάσει λύσσα να τα χρησιμοποιήσω όλα. Υπέκυψα και μπήκα στην κουζίνα και δυό μέρες τώρα φτιάχνω μαρμελάδα, χυμούς, κονφί, παγάκια, αύριο θα φτιάξω γλυκό και ότι άλλο ωραίο βρω. Και είμαι πτώμα από την κούραση αλλά μ' αρέσει αυτός ο άνεμος δημιουργίας.

λεμονιές

Ἡ ἁπλὴ ζωὴ πιὸ πλούσια
Κι ἀπὸ δάγκαμα σύκου πλάι σὲ φίλο, πιὸ σεμνή
Κι ἀπὸ λόγο πουλιοῦ σὲ δέντρων ἐκκλησίασμα
Νύχτα-μέρα κρατοῦσε τὸν κανόνα
Θυμᾶσαι
Μέρα-νύχτα πιὸ γλυκιὰ ἡ φωνή σου
Σὰν ἀχτίδα μές στὰ νέα λεμόνια ἔλαμπε
Κι ἡ καρδιά σου ἡ ἀθώα
μέσα στοῦ γλαυκοῦ βυθοῦ τὸν οὐρανό
Σὰν ἄστρο

Θαλπωρή βλέποντας Νησί. Κάθομαι στην πολυθρόνα του Αντώνη. Είναι στιγμές που τον αισθάνομαι ή τουλάχιστον νομίζω, ότι είναι στο δωμάτιο και μας βλέπει. Θα γιόρταζε σήμερα αν ζούσε. Αντώνιος-Γεώργιος. Γοητευτικός άνθρωπος, μ' εντυπωσίασε όταν τον γνώρισα, σκέφτηκα ότι ο Μιχάλης θα του έμοιαζε όταν θα περνούσαν τα χρόνια. Σκέφτηκα πως θα ήταν ένας καλός σύζυγος. Οπως ήταν κι' εκείνος. Σκέφτηκα ότι θα τα κατάφερνε σε όλα. Οπως κι' εκείνος. Θα ήθελα να χαμογελούσε όσο εκείνος. Σαν τους συνομώτες, είχαμε κώδικες, γελάγαμε οι δυό μας. Πόσο γελάγαμε! Ο Μιχάλης και η μητέρα του ήταν πάντα σοβαροί, εμείς ξεκαρδιζόμασταν. Είχε πάντα κάτι ενδιαφέρον να σου πει. Ταιριάζαμε. Πολλές φορές τον ένοιωσα σαν πατέρα. Χαίρομαι που του είπα πόσο τον αγάπησα, ήταν Μεγάλο Σάββατο, ήταν στο νοσοκομείο μόνος, τον πήρα τηλέφωνο και του ευχήθηκα να είναι η δική του Ανάσταση.
"Σας αγαπώ πολύ, παρά πολύ."
"Κι'εγώ παιδί μου".
Αυτό μου έχει μείνει από εκείνον.

διαφημιστικό σλόγκαν

Παριανός και καλλιτέχνης;
πάρε ένα παπούτσι τέχνης
και γιά να τους μπεις στην μύτη
οπωσδήποτε απ' του Μπαφίτη.

η αγάπη

"Τα κορμιά και τα μαχαίρια κάποτε αλλάζουν χέρια."
Κρεοπωλείο η Αγάπη.

η αχλαδιά κι' η Πασχαλιά - δημοτικόν άσμα

Του είπα του βοριά
μην την κουνάς την αχλαδιά
και τ' άνθη της τα ρίξει
και πάψε να φυσάς μας τα' χεις πρήξει
γλυκά θε να φυσάς σαν χάδι
μπας και φάμε και κανένα αχλάδι.
Και διαμαρτύρομαι εντόνως
στην καρδούλα μ' έχει πιάσει πόνος
και πες μου που να πάω
ένα κοψίδι της προκοπής να φάω
καθάρισε το πεθερικόν απ' το πρωί
όλη την πέτσα απ' το αρνί
κι' έτσι γυμνό το μαγειρεύει
και πολύ με απογοητεύει
και θυμάμαι τις ξεροψημένες πέτσες
που' φαγα ένα Πάσχα στις Σπέτσες
και μου τρέχουνε τα σάλια
όσο βλέπω τα δικά μας χάλια.
Και με λύπη οι τρεις διαβητικοί
χωρίς λίπη τρώνε αρνί.

Αχλαδιά μου εσύ κουνήσου
κι' ήρεμα μετά κοιμήσου
γιά να δέσουν οι καρποί σου
με τ' άνθη σου να μας τρελλάνεις
και με τ' αχλάδια σου να μας γλυκάνεις.

Περιμένοντας το αρνί να βγει απ' τον φούρνο, χωρίς πέτσες (αν είναι δυνατόν λέμε)είπα να το διασκεδάσω λιγάκι. Λοιπόν πολύ εμπνέομαι στας εξοχάς, μεγαλούργησα πάλι. Αντε και χρόνια μας πολλά και του χρόνου αχ, βαχ, αρνί με πέτσες (μεγάλος ο καυμός να το χωνέψω δεν μπορώ).

παπαρούνες

τρέχω

Τρέχω όλη μέρα, στον κήπο να καθαρίσουμε τα παρτέρια και να κλαδέψουμε, τρέχω πάνω κάτω στο νησί, γιατρούς και ψώνια με το πεθερικόν δυό μέρες τώρα, να βάψουμε αυγά, στο νεκροταφείο να πλύνουμε τον τάφο του Αντώνη. Είμαι πτώμα! Τουλάχιστον σταμάτησε να βρέχει που σαπίσαμε τόσες μέρες αλλά έπιασε διαβολοαέρας και κρύο. Κι' εγώ είχα φέρει καλοκαιρινά και ελαφριά ανοιξιάτικα ρούχα και κρυώνω!

Ο σκύλος λύθηκε το επόμενο πρωί αφού είπα στο πεθερικόν με τον πιό ευγενικό τρόπο ότι είναι απάνθρωπο και κτηνωδία να το έχει δεμένο. Και εκείνη επέμενε να ρωτάει την ίδια ερώτηση. Αν προτιμάω εκείνη από τον σκύλο διότι θα την σκότωνε. Προτίμησα να μην της απαντήσω. Γιατί θυμώνω αφάνταστα κάθε φορά που μου λένε "ζώο είναι" λες και τα ζώα δεν έχουν ψυχή. Και είχα γίνει έξαλλη όχι μόνο μ' εκείνη που χρησιμοποιεί το σκυλί σαν αντικείμενο, δεμένο να γαυγίζει μην μπουν κλέφτες (ας βάλει έναν συναγερμό). Και το είχε το δύσμοιρο ζώο δεμένο με μιά απίστευτα βαριά αλυσσίδα περασμένη σε ένα συρματόσχοινο. Επαθα σοκ όταν το είδα, ξύπνησαν αναμνήσεις από το παρελθόν. Κι' έριξα ένα τρομερό καυγά με τον Μιχάλη, μάζεψα τα πράγματα μου να φύγω και δήλωσα πως θα έπαιρνα και το σκυλί μαζί μου, κάτσε εσύ να σου περάσει την αλυσσίδα απ' τον λαιμό η μάνα σου. Μάλιστα κατέστρωσα και σχέδιο διαφυγής με τον σκύλο, τρόπους μεταφοράς κλπ. Τελικά μπορεί να μην χρειάστηκε αλλά δεν ξέρω αν αντέχω να της αφήσω το σκυλί ξέροντας πως θα παραμείνει δεμένο όταν φύγουμε. Τέσπα ας παραμείνω ήρεμη και θα δω τι θα κάνω.

Είμαι τόσο κουρασμένη που ούτε να σκεφτώ δεν μπορώ.

Καλή Ανάσταση μπράδερς εντ σίστερς!

το μέγα παμφάγον πίνει και καφέ

χρήσιμο

Ενα ωραιότατο ανάγνωσμα γιά τις άγιες αυτές ημέρες του Πασχάτου ή αλλιώς μάθε τέχνη κι' άστηνε... ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σου χρειαστεί.

τΦτάσαμε χθες το βράδυ μετά από ένα κοπιαστικό "που είσαι Ηρώδη" ταξίδι. Το πλοίο ήταν τίγκα γεμάτο και γύρω μας παιδάκια που χτυπιόντουσαν και ούρλιαζαν. Κάθε φορά που πήγαινε να με πάρει ο ύπνος άρχιζε το κονσέρτο.

"Καθόλου δεν μετάνοιωσα που δεν κάναμε παιδιά" του είπα "δεν είμαι εγώ γιά τέτοια".

"Ούτε κι' εγώ".

Στο σπίτι μας περίμεναν δύο εκπλήξεις, μία ευχάριστη και μία δυσάρεστη. Η ευχάριστη ήτο ένα ωραιότατο παστίτσιο που είχε ετοιμάσει το πεθερικόν, η δυσάρεστη ήταν ο δεμένος σκύλος. Φρύαξα! Πόσο μάλλον όταν μας ανακοίνωσε ότι θα παρέμενε έτσι. Δεν είπα τίποτα, είπα να βάλω τον Μιχάλη να το κανονίσει, αλλά τελικά έβραζα και δεν μπόρεσα να κλείσω μάτι όλη την νύχτα.

η συνέχεια αύριο γιατί είμαι πτώμα

Σήμερα το πρωί χάσαμε τον Χάμστεριξ. Ετσι ξαφνικά αρρώστησε και σε δύο μέρες έφυγε. Δεν ήταν καν δύο χρονών. Δεν ξέρω ποιός φταίει, αν φταίει η κτηνίατρος ή η κακή μου τύχη. Το μόνο που ξέρω είναι ότι αυτή η γαμημένη η ζωή είναι τόσο, μα τόσο πολύ άδικη!

γάτα και δελφίνια

Κάποια μέρα θα μάθω το όνομα του

Πάνω απ' τα Μάρμαρα, στου Κέφαλου την κορυφή,

ο Άγιος Αντώνης δεσπόζει το νησί και το πέλαγο.

Κάθε τι έχει την ώρα του κι' εγώ υπομονή.

Κάποτε θ' ανέβω εκεί.

Στα πόδια του λόφου το καστρομονάστηρο

(σε ποιόν άγιο είναι αφιερωμένο δεν ξέρω)

χρόνια το βλέμμα μαγνήτιζε

αγαπημένος τόπος κι' ας μην τον έχω ζήσει

ευχόμουν να το κατείχα.

Πολύ θα μ' άρεσε γιά σπίτι να είχα ένα κάστρο.

Περικυκλωμένο από χωράφια που θα' πρεπε να διασχίσω

νόμιζα πως δρόμος δεν υπάρχει

την άλλη φορά ευχόμουν να είχα περισσότερο χρόνο.

Πάντα υπάρχει ο χρόνος αλλά μοιάζει η ζωή να είναι μία αναβολή.

Κάποια μέρα, αύριο ίσως, αλλά και να μην ...

δεν με πειράζει

στ' αλήθεια λίγα πράγματα με πειράζουν πιά.

Και να λοιπόν που τα κατάφερα.

Μόνη μου στην Πάρο γιά πρώτη φορά

έχω συνέλθει από τις ταλαιπωρίες με την υγεία μου

με νέα μάτια ανακαλύπτω έναν καινούργιο εαυτό και μιά άλλη Πάρο.

Οταν ζεις μιά παράταση είναι διαφορετική η αντίληψη

είναι διαφορετικός ο τρόπος που αντικρύζεις όταν οδηγείς μηχανάκι

έχει άπλα, ελευθερία, ανεμελιά.

Μέσα απ' το παράθυρο του αυτοκινήτου περιορισμένος είναι ο κόσμος.

Η ταχύτητα, ένα τετράγωνο και σαφώς λιγότερος ουρανός!

Στην μουσική υπόκρουση των τζιτζικιών

η γλυκύτητα ενός καλοκαιρινού μεσημεριού

ένα όνειρο που επιτέλους πραγματοποιείται

αλλά η πραγματικότητα πικρή.

Από μακριά φανταζόμουν πως ήταν σε καλύτερη κατάσταση.

Οι τοίχοι του σχίστηκαν

η στέγη του έπεσε

οι πέτρινες σκάλες κείτονται σπασμένες

τα βόλτα αντέχουν ακόμα των αιώνων το βάρος

εγώ αντίθετα είναι ώρες που δεν αντέχω την ύπαρξη μου.

Θα νόμιζε κανείς πως στα ξερόχορτα παραμονεύουν

οι μύγες, η σήψη και τα σκουπίδια του σήμερα.

Ο άνθρωπος του σήμερα που τίποτα πιά δεν σέβεται.

Η κατάνυξη έφυγε κι' ήρθε το κέρδος.

Ευτυχώς όμως εδώ οι άνθρωποι έφυγαν

κι' ήρθαν τα περιστέρια

οι ψίθυροι σώπασαν

κι' ήρθαν τα φτερουγίσματα

τα ξαφνιασμένα βλέμματα

συγνώμη που την γαλήνη σας διαταράσσω

θέλω γιά λίγο την ψυχή μου εδώ ν' ακουμπήσω

έστω γιά λίγο ένα μαζί σας να γίνω

ένα με την γαλήνη σας

ένα με τις πέτρες τις μεσαιωνικές΄

ένα με τους γαλάζιους σταυρούς που κάποιος στην πόρτα ζωγράφισε.

Είναι ώρες που έχω την ανάγκη -έστω γιά λίγο- να πιστέψω σε κάτι.

Αυτός ο τόπος στο αιώνιο παρόν του ζωντανός αναπνέει

στων τοίχων τις ρωγμές ακούς τους σφυγμούς

η χορωδία τουν πουλιών έναν γνώριμο σκοπό γουργουρίζει

τα προβατάκια στους κάμπους τα κεφαλάκια ακουμπάνε

(ενωμένοι είμαστε πιό δυνατοί)

και κάπου μακριά ακούστηκε μιά καμπάνα

μα ναι τον ξέρω αυτόν τον σκοπό

είναι της γης η ανάσα

ένα τραγούδι που όλοι γνωρίζουμε από παιδιά

η δυστυχία είναι ότι το ξεχνάμε σαν μεγαλώσουμε.

Καταδικασμένοι είμαστε να το αναζητάμε.

Δεν το βρίσκουμε.

Είναι εκεί

είναι παντού

πάντα παρόν.

Εχουμε ξεχάσει πιά ν' ακούμε σ' αυτή την συχνότητα.

Μέσα δεν μπόρεσα να μπω

κάποιος στην πόρτα έβαλε ένα λουκέτο

έξω να κρατά τους φυλακισμένους.

Δίχως σκεπή -απροστάτευτα-

ελεύθερα ζούνε τα περιστέρια.

καστρομονάστηρο στα Μάρμαρα

Περιμένοντας ν' ανοίξει η Vodafone στην Παροικιά κάθομαι σ' ένα από τα καφέ. Αυγουστος και είναι ένα καυτό μεσημέρι, χρειάζομαι οπωσδήποτε κάτι δροσερό, ευτυχώς στο τραπέζι μου πέφτει λίγη σκιά απ' τον φοίνικα αλλά σύντομα ο ήλιος θ' αλλάξει θέση και θα ξαναβρεθώ στο ανήλεο έλεος του. Δεν θα κάτσω όμως πολλή ώρα.

Πάντα μου άρεσαν τα λιμάνια. Να βλέπω τα πλοία να έρχονται και να φεύγουν. Αδιάφορες φευγαλέες ματιές στο πλήθος. Πάντα χαζεύω τους επιβάτες κι' αναρωτιέμαι από που είναι κι' αν θα είχαν κάτι ενδιαφέρον να μου πουν. Μερικές φορές συναντάς βλέμματα που κάτι σου θυμίζουν. Δεν έχω ιδέα ποιόν περιμένω να βρω και δεν ξέρω τι είναι αυτό που περιμένω ν' ακούσω. Ξέρω όμως πως κάτι περιμένω αλλά μόνιμα μου διαφεύγει.

Κι' αυτή η αίσθηση ότι έχεις φτάσει κάπου κι' είναι ήδη αργά και η στιγμή πέρασε και την έχασες. Να' μαι λοιπόν πάλι να περιμένω σ' ένα λιμάνι. Μόνο που αυτή την φορά κανείς δεν φεύγει και κανείς δεν έρχεται. Εγώ, το ποτήρι με το αναψυκτικό, το κλειδί απ' το μηχανάκι. Κι' οι σκέψεις που έκανα όση ώρα περίμενα. Ηταν μιά στιγμή που ήθελα να κρατήσω.

Debtocracy-Χρεοκρατία (Απόψε στις 8)

Debtocracy-Χρεοκρατία (Απόψε στις 8)

μνήμες

Καθόμαστε με την μαμά μου στο κρεββάτι μου (αμαρτία είναι λέει, θα έπρεπε να είμασταν όρθιες μάλλον) και βλέπουμε τους χαιρετισμούς από τον Αγιο Αλέξανδρο στην τηλεόραση. Α να και η Ευη η ξαδέλφη μου, να και η Καίτη.
"Κοίτα" λέει η μάνα μου "όλο νεολαία είναι η λειτουργία" λες και πες πες, μετά από 40 χρόνια αυτό το επιχείρημα θα με πείσει να πηγαίνω στην εκκλησία. Και κοίτα τι θυμήθηκα τώρα!

Κάποια Παρασκευή απόγευμα λίγο πριν τους Χαιρετισμούς το 1970. Είμαστε σπίτι και "διαβάζω", δηλαδή τρώω φάπες από την μαμά μου γιατί ξέχασα μιά δασυνόμενη (νεράκι τις έμαθα τελικά, δασυνόμενη και φάπα)ή γιατί δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ.
"Σήκω να πάμε στους Χαιρετισμούς" λέει η μαμά μου και μου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο. Αν και γούσταρα τον Αγιο Αλέξανδρο ποτέ δεν άντεχα τις λειτουργίες. Βαριόμουν τόσο πολύ και είχα και κρυάδες.
"Μαμάκα έχω διάβασμα" και αυτό ήταν το ανέκδοτο της χρονιάς διότι ως γνωστόν ποτέ δεν θα καθόμουν να διαβάσω από μόνη μου εκτός αν ήταν εξωσχολικό "και δεν αισθάνομαι και πολύ καλά".
Αλλά ούτε κι' αυτό έπιασε διότι συχνά "αρρώσταινα" γιά να μην πάω σχολείο όταν βαριόμουνα ή είχαμε κανένα διαγώνισμα. Και μου είχε βγάλει κι' αυτό το παρατσούκλι ο μπαμπάς μου, Κατίνα Παξινού, διότι η αλήθεια είναι ότι ένα ταλέντο το είχα. Οχι απλά ανέβαζα την θερμοκρασία στο θερμόμετρο αλλά επειδή η μαμά μου ήταν άπιστος Θωμάς, ακουμπούσα το κεφάλι μου στο πράσινο μεταλλικό λαμπατέρ που ήταν πάνω στο γραφείο μου γιά ν' ανεβάσω και την θερμοκρασία στο μέτωπο μου. Κι' ερχόταν όλο αμφιβολία ακουμπούσε το μέτωπο μου και αυτόματα άλλαζε η έκφραση της σε ενοχή. Χαχα, γελούσα μέσα μου, πάρε να' χεις που δεν πιστεύεις το παιδί σου! Επειδή με είχε πρήξει με τον Πέτρο και τον λύκο. Και κατέληγε "Θ'αρρωστήσεις κάποια μέρα και δεν θα σε πιστεύω".
Και διάλεξε εκείνη την Παρασκευή να μην με πιστέψει παρόλο που το μέτωπο μου έκαιγε χωρίς να το έχω ακουμπήσει στην λάμπα και αισθανόμουν τρισάθλια. Και με παίρνει μαζί της με το ζόρι. Τα τρία στενά μέχρι τον Αγιο Αλέξανδρο μου φάνηκαν χιλιόμετρα και μετά έπιασε και την κουβέντα με την ΕΦΗ που πουλούσε τα μπλουτζήν και λοιπές μόδες της εποχής. Ετρεμα πιά από τις κρυάδες.
"Μαμά πάμε, δεν μπορώ" και συνέχιζε να μιλάει χωρίς να με πιστεύει. Τελικά καταλήξαμε στην εκκλησία όπου πλέον έβλεπα αστράκια ή κάτι τέτοιο, πιό άσχημα στην ζωή μου δεν είχα ξανανοιώσει μέχρι τότε, όπου και λιποθύμισα. Εν τω μεταξύ είχε έρθει ο πατέρας μου και δεν θυμάμαι και πολλά, μόνο ότι ξύπνησα στο κρεββάτι μου και είχα βγάλει ότι είχα φάει (φακές τρώγαμε τις Παρασκευές) και μετά ότι με πήγαν κάποια στιγμή μέσα στην νύχτα στην θεία την Μπιμπή που ήταν παιδίατρος. Το πρωί θυμάμαι που ξύπνησα στο κρεββάτι της μαμάς και ήταν η θεία η Βιβή δίπλα μου κι' εγώ της έλεγα να κοιτάξει τις ζωγραφιές στις κουρτίνες. Κάτι πολύχρωμα κοκόρια έβλεπα και ήταν από τις μπογιές Caran d'Ache που μου είχε φέρει δώρο πρίν λίγες μέρες. Εκεί πλέον ανησύχησαν και με βούτηξαν και με πήγαν στο Παίδων. Τα κοκόρια και το παραλήρημα που είχα στο αυτοκίνητο τα θυμάμαι σαν να έγιναν τώρα. Ολα τα οράματα που έχω δει κατά καιρούς σε μεγάλους πυρετούς τα θυμάμαι. Αλλά αυτή η διαδρομή μέχρι το νοσοκομείο ήταν το κάτι άλλο αφού είχα πλάσει ολόκληρη ιστορία. Και τους έλεγα σ' όλη την διαδρομή "μα τι ωραία που είναι εδώ στην Ελβετία" και πράγματι έβλεπα γραφικά χωριουδάκια και χιονισμένα τοπία και όταν φτάσαμε επιτέλους στο νοσοκομείο εγώ έβλεπα ένα πολυτελέστατο σαλέ.
"Πωπω μπαμπάκα σε τι ωραίο ξενοδοχείο μας έφερες, φαίνεται πανάκριβο. Θα έχουμε λεφτά να το πληρώσουμε;" Και είχαν αποτρελλαθεί πιά η μαμά, ο μπαμπάς, ο θείος Αντρέας και η θεία η Βιβή ότι τρελλάθηκα. Και κάτι πρέπει να λέγανε και να το άκουσα γιατί μετά που με πήραν γιά εξετάσεις και με τρυπάγανε φώναζα πως δεν είμαι τρελλή, μην με κλείνετε στο τρελλάδικο. Κι' ο πυρετός είχε φτάσει 41,7 και με βούτηξαν σε μιά μπανιέρα με πάγο, κι' αυτό το θυμάμαι γιατί μετά έπεσα σε κώμα. Κι' αφού απέκλεισαν μηνηγγίτιδα κι' εγκεφαλίτιδα κατέληξαν πως ήταν καλπάζουσα βροχοπνευμονία κι' ότι κάποια στιγμή θα ξυπνούσα. Θυμάμαι την ώρα που ξύπνησα, ήταν η πρώτη φορά που είδα τον πατέρα μου να κλαίει σαν μικρό παιδί.
Στο νοσοκομείο ήμουν ακόμα όταν ήρθε η θεία Βιβή τρισευτυχισμένη, έλαμπε, είχε κερδίσει το λαχείο και θ' αγόραζε σπίτι. "Ενα σπίτι δικό σου" μου είπε "γιά το δώρο που μου έκανες και έγινες καλά".
Τελικά αυτό το σπίτι που τόσο αγάπησα γιατί ήταν δικό της, μας το πήρε η κολοτράπεζα, που την κατάρα μου να έχουν τα καθάρματα γιατί τόση αδικία δεν την αντέχει ο οργανισμός μου.
Πάντως σε χαιρετισμούς και σ' εκκλησία δεν με υποχρέωσε κανείς να ξαναπάω. Κι' όταν πέθανε ο μπαμπάς ούτε απέξω δεν ήθελα να περνάω. Πάντως χαίρομαι που είδα τον πατέρα Θεόδωρο έστω κι' απ' την τηλεόραση.

στην επόμενη θα ήθελα να ήμουν τίγρης

Εβαλα εδώ την ημερομηνία γέννησης και μου βγήκαν τα εξής:

Your past life diagnosis

I don't know how you feel about it, but you were male in your last earthly incarnation.
(Γι'αυτό ίσως και ο τσαμπουκάς όταν τα πάρω άγρια και μένουν όλοι σύξυλοι γιατί δεν το περίμενουν)

You were born somewhere in the territory of modern South India around the year 1600.
(Λατρεύω)

Your profession was that of a builder of roads, bridges and docks.
(Θα μπορούσε, λατρεύω μαστορέματα, χτισίματα κλπ)

Your brief psychological profile in your past life

Person with huge energy, good in planning and supervising. If you were just garbage-man, you were chief garbage-man.
(Χεχ είμαι πολύ καλή στην οργάνωση και στις οδηγίες, αρκεί να μην με βάλει κανείς να τις ακολουθήσω, ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ. Σκουπιδιάρης; Μπλιάχ!)

The lesson that your last past life brought to your present incarnation:
You are bound to learn to understand other people and to meet all difficulties of life with a joyful heart. You should help others by bringing them a spirit of joy.
(Είμαι σε καλό δρόμο!)