της ελληνιδας: Μάϊος 2011

Κυριακή, Μάϊος 29, 2011

Σάββατο, Μάϊος 28, 2011

european revolution: take the street!

Πέμπτη, Μάϊος 26, 2011

αντίο

λέξεις φευγαλέες, η ταχύτητα του τηλεοπτικού χρόνου, το κάλεσμα, σε στάση απόλυτης προσοχής όπως όταν ακούς κάτι απροσδόκητα γνώριμο, το πάγωμα του χρόνου που ένοιωσα όταν το άκουσα γιά πρώτη φορά στην τηλεόραση
...κι' ένοιωσα ότι απευθυνόσουν σε μένα...

...υπήρξα κι' εγώ εκεί που ήσουν...
και θα μπορούσε να με είχε προσπεράσει η στιγμή, αφού δεν παρακολουθούσα την εκπομπή κάτι άλλο έκανα, και θα είχα στερηθεί κάτι σπάνιο, αυτή η αίσθηση που ποτέ δεν μ' εγκαταλείπει, η μνήμη του βυθού, στ' αλήθεια υπάρχει αφού και κάποιος άλλος την νοιώθει

...ξέρω ακριβώς τι θέλεις να πεις...
κι' αυτή η στιγμή η τόσο σημαντική που ποτέ δεν θα ξεχάσω, κι' έψαξα να την βρω, κι' οι στιγμές περνούν και φεύγουν υποτίθεται, αλλά δεν είναι αλήθεια αυτό, υπάρχουν τόποι που καταφεύγουμε γιά να είμαστε μόνοι, απόλυτα μόνοι
...αλλά τελικά μόνοι ποτέ δεν είμαστε...

...αυτό το ποιήμα ενθύμιο θέλω να το έχω μαζί μου γιά πάντα...
υποθέτω ότι αυτό ποθεί ένας ποιητής, να μείνει αθάνατος στην ψυχή κάποιου, που έστω κάποτε άθελα του κάποτε του έδωσε φωνή, στην δική μου την σιωπή την δεδομένη στιγμή τουλάχιστον έδωσε, και με παρακίνησε να του απαντήσω
... υπήρξα κι' εγώ εκεί που ήσουν... υπήρξα μαζί σου στον βυθό και πάντα εκεί θα επιστρέφω...

αυτό το ποιήμα είναι δικό μου
κι' ας μην το έγραψα εγώ
αυτό το ποιήμα είναι πιά δικό μας
σου απάντησα γράφοντας τόσα ποιήματα
και ξέρω επιτέλους που θα σε βρω
...και πάντα εκεί θα επιστρέφω...

Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα 25/05/2011

Πάρτε το μνημόνιο και φύγετε από δω - Τhe Greek Revolution

γουστάρω

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

"Αγανακτισμενοι Στο Συνταγμα"

Ετσι! Με κιθάρες και τραγούδια και κατσαρόλες όλη η Ελλάδα στους δρόμους!

επιτέλους!

Παρασκευή, Μάϊος 20, 2011

γουάτ ιζ δις;

εξωτικόν πεταλούδιον;

Πέμπτη, Μάϊος 19, 2011

σε ομηρία

Εγώ στην Αθήνα κατεβαίνω όσο πιό λίγο γίνεται και μόνο γιά δουλειές, τις οποίες αν μπορώ ν' αποφύγω και να στείλω κάποιον άλλον, θα το κάνω ευχαρίστως. Επειδή δεν αντέχω πιά να την βλέπω να υποβαθμίζεται αφού κάθε φορά την βλέπω είναι πιό βρώμικη, πιό άσχημη, πιό επικίνδυνη. Κάθε φορά που κατεβαίνω Αθήνα με πιάνει κατάθλιψη ή θυμός.
Προχθές έπρεπε να πάω στον δικηγόρο μου που είναι κοντά στο Παρκ. Εικόνες που έβλεπα μέσα απ' το αυτοκίνητο. Μαύροι, πολλοί μαύροι, μα που στην ευχή είμαι, στην Αφρική; Ενας ηλικιωμένος που έβριζε, μιά κυρία που περπατούσε γρήγορα κρατώντας σφιχτά στο στήθος της την τσάντα της. Λίγο παρακάτω δυό κορίτσια, μάλλον ξένες, κρατώντας από μία σακούλα με λιγοστά τρόφιμα προχωρούσαν βιαστικά κοιτάζοντας γύρω τους.
Ολοι περπατούν βιαστικά αλλά όχι του στυλ τρέχουν να προλάβουν αλλά μάλλον τρέχουν γιά να φύγουν από τους δρόμους μιά ώρα αρχίτερα και να γυρίσουν στην ασφάλεια του σπιτιού τους. (Λες και μπορείς να είσαι ασφαλής σ' αυτήν την πόλη...) Σαν να επίκειται μιά τρομερή καταστροφή, του τύπου "φλεγόμενοι μετεωρίτες θα πέσουν σύντομα στην Πατησίων". Θα μπορούσαν να βγουν οι Αφρικανοί με σπαθιά και τσεκούρια να διαμαρτυρηθούν ή οι Χρυσαυγίτες να δείρουν και να τα σπάσουν. Γιά μένα το ίδιο είναι, οι μεν δεν είναι καλύτεροι από τους δε.
Τα μαγαζιά των ξένων με τις επιγραφές "Εξω οι ξένοι, έξω οι δολοφόνοι". Μία μαυρούλα με μαντήλα προσπαθούσε να καθαρίσει τις επιγραφές από την βιτρίνα. Λίγο πιό εκεί οι δικοί της με στάση σώματος αμυντική (έτσι τουλάχιστον μου φάνηκε) την παρακολουθούν ή την προστατεύουν. Πολλοί ξένοι, ελάχιστοι Ελληνες. Που είναι οι Ελληνες;
Την απάντηση την βλέπω όταν φτάνουμε στον προορισμό μας. Τα πάρκινγκ άδεια από αυτοκίνητα, βρήκαμε πάρκινγκ με 4,5 ευρώ! Είμασταν εμείς και άλλα τρία αυτοκίνητα. Πριν λίγους μήνες είχαμε πληρώσει, το θυμάμαι καλά, 8 ευρώ. Τα διόλου φιλικά πρόσωπα που κυκλοφορούσαν στα πέριξ της Μαυροματαίων, η βρώμα, τα σκουπίδια, τα ενοικιαστήρια/πωλητήρια σε κάθε κτήριο, το λιγότερο 2-3 σε κάθε εξώπορτα. Υπάρχει άραγε κάποιος που θέλει να έρθει εδώ; αναρωτιόμουν την ώρα που φεύγαμε.
Αναπόφευκτα σκέφτεσαι τις πρόσφατες φασαρίες. Βάζω τον εαυτό μου στην θέση εκείνων που ζούσαν πάντα εδώ. Εκείνων που η ζωή τους όχι μόνο υποβαθμίστηκε αλλά είναι σε καθημερινή βάση σε κίνδυνο. Τις ληστείες, τους φόνους, τους βιασμούς. Τον φόβο...
Ο φόβος ήταν κάτι με το οποίο δεν είχαμε ζήσει ποτέ. Μεγαλώσαμε σε μιά ηλιόλουστη φιλική χώρα με τις πόρτες και τα παράθυρα ανοιχτά. Κυκλοφορούσαμε οπουδήποτε και ότι ώρα θέλαμε. Τι στην ευχή συνέβη σ' αυτήν την πόλη; Πως την άφησαν οι Αθηναίοι να καταντήσει έτσι; Και μην μου πει κανείς ότι φταίνε μόνο ο Δήμος, οι υπουργοί κι' οι κυβερνήσεις. Εμείς ο λαός που είμασταν; Αδιαφορούσαμε γιατί μας ενδιέφερε μόνο το πως θα βγάλουμε περισσότερα λεφτά και το τι συμβαίνει μέσα στο δικό μας σπίτι. Αδιαφορούσαμε γιά τον διπλανό μας, την γειτονιά, την πόλη μας. Και... ξαφνικά άραγε;...έγινε η Αθήνα μία από τις πιό επικίνδυνες πόλεις της Ευρώπης και περιμένουμε τι; να γίνει ένα θαύμα και να ξαναγίνει η πόλη μας ανθρώπινη;
Και δεν τολμάει κανείς να διαμαρτυρηθεί γιά την κατάσταση γιατί θα σε πουν ρατσίστα, φασίστα, Χρυσαυγίτη. Ε λοιπόν εμένα δεν με νοιάζει, ας με πουν ότι θέλουν, βρίσκω ότι η κατάσταση είναι αηδιαστική. Θέλουμε πίσω την Αθήνα που είχαμε. Την λιγάκι απεριποίητη και την λιγάκι βρώμικη που μπορούσες να κυκλοφορήσεις όχι μόνο την μέρα αλλά και την νύχτα χωρίς να κινδυνεύεις να σε ληστέψει, βιάσει ή μαχαιρώσει κάποιος.
Κανείς δεν μας ρώτησε αν θέλαμε γκέτο και επικίνδυνες ζώνες μέσα στην πόλη μας, την πρωτεύουσα μας. Γιατί η Αθήνα είναι οι καθρέφτης μας, είμαστε εμείς.

Αυτοί είμαστε;
Ιδού λοιπόν το σχοινί γιά να κρεμαστούμε.

αγάπη

...έτσι όπως αγκάλιασε την Φυλλίδα ο αγαπημένος της κι' άνθισε...

Την κοιτάς και αναβλύζει φως, ελπίδα και θετική ενέργεια. Κι' ασυναίσθητα εισπνέεις πιό αργά και βαθειά, όσο το δυνατόν περισσότερο μέσα σου να κρατήσεις αυτή την ομορφιά. Είτε ανθισμένη κι' ολόλευκη, είτε πράσινη και φουντωτή η αμυγδαλιά είναι ένα από τα ωραιότερα δέντρα, δώρο, ίαση της ψυχής.

Τετάρτη, Μάϊος 18, 2011

,,,

Η Ευαγγελία άνοιξε την πόρτα και μου χαμογέλασε.
"Τι κάνεις εσύ;"
"Μην με ρωτάς τι κάνω;"
"Γιατί;" και με κοιτούσε μ' αυτά τα καλωσυνάτα μάτια της.
"Δεν ξέρω αν αντέχω να στα πω και πέρασα μεγάλη ταραχή σήμερα" κι' έπεσα στην αγκαλιά της. Περάσαμε στο ιατρείο της, ξάπλωσα στην πολυθρόνα, εκείνη με κοιτούσε μ'απορία. Και άνοιξα το στόμα μου, αλλά όχι γιά να δει τα δόντια μου αυτή την φορά, αλλά γιά να μιλήσω. Και της είπα όλα όσα δεν μπορούσα να βγάλω από μέσα μου τους τελευταίους μήνες. Κι' αφού τελείωσα μ' έπιασαν τα γέλια.
"Αντε βγάλτο" της είπα και της έδειξα το δοντάκι μου που χόρευε.
Ούτε νάρκωση, ούτε εργαλεία, μου το τράβηξε με το χέρι και τέλος κι' αυτός ο εφιάλτης που κράτησε μήνες. Είχαμε πει να το προσπαθήσουμε, έβαλα κρέμες, έκανα πλύσεις, τίποτα. Το μόνο που κατάφερνα είναι να έχω έναν ακόμα λόγο εκνευρισμού κάθε μέρα. Μα σε τι βλακείες υποβάλουμε τον εαυτό μας μερικές φορές! Κι' έκτοτε είμαι φαφούτα και είναι τρομερά αστείο γιατί ήταν ένα από τα μπροστινά δόντια (όχι τα κεντρικά ευτυχώς) και θα το αφήσουμε έτσι γιά μερικές μέρες, και πάω στον καθρέφτη και βλέπω τα χάλια μου και ξεκαρδίζομαι και μετά πάω στον Μιχάλη και του χαμογελάω και του το δείχνω κι' εκείνος φρικάρει και γελάω ακόμα περισσότερο. Κι' έχω σκοπό να το διασκεδάσω... ε δεν μπορώ να κάνω και τίποτα άλλο. Το μόνο που δεν μπορώ ν' αποφασίσω είναι αν θέλω μιά φωτογραφία μ' αυτά τα χάλια ή όχι.
Είμαι εξουθενωμένη σήμερα και δεν έχω σκοπό να σηκωθώ απ' το κρεββάτι σήμερα αν δεν ξεκουραστώ. Κατ' αρχάς χθες ξυπνήσαμε αξημέρωτα γιατί είχαμε ραντεβού στο νοσοκομείο στις 9. Και ως γνωστόν ο Μιχάλης θέλει τουλάχιστον μία με μιάμιση ώρα γιά πρωινό και μπάνιο και είχαμε και την διαδρομή. Φτάνουμε κάποια στιγμή στο νοσοκομείο και η αγενέστατη κυρία που κάπνιζε (!!!) στην ρεσεψιόν αφού δεν κατάφερε να μας διώξει όπως έδιωχνε όλους όσους ερχόντουσαν με το ευγενέστατο "είμαστε απλήρωτοι 6 μήνες και δεν δουλεύουμε, να πάτε σε άλλο νοσοκομείο" μας έστειλε να περιμένουμε μέχρι να μας ειδοποιήσει. Και περιμέναμε, περιμέναμε, περιμέναμε. Και τελικά μετά από 1μιση ώρα κι' αφού είχα στείλει τον Μιχάλη τουλάχιστον 6 φορές στο ακτινολογικό και μου γύριζε άπρακτος, αποφάσισα να σηκωθώ και να πάω να δω. Και τελικά μαθαίνω ότι μας περίμεναν από τις 9 οι άνθρωποι κι' αναρωτιόντασταν που είναι τα ελάχιστα ραντεβού που είχαν. Περιμένουν στην ρεσεψιόν μαζί μας, τους είπα...
Και πήραν τον Μιχάλη μέσα τελικά και τον κράτησε πολλή ώρα η γιατρός στο υπερηχογράφημα και τα είχα δει όλα. Γιά να διαρκεί τόση ώρα μάλλον δεν είναι καλά τα πράγματα, σκεφτόμουν. Και είχα κάτσει απέξω σαν το κοριτσάκι με τα σπίρτα έτοιμη να καταρρεύσω, μου είχε βγει όλο το άγχος που καταπίεζα τόσους μήνες. Και αργούσαν και προσπαθούσα να προετοιμάσω τον εαυτό μου ότι αυτό που θ' ακούσω δεν θα μ' αρέσει. Και τελικά βγαίνει αυτός ο άγγελος, μου ήρθε να της φιλήσω τα χέρια, και μου είπε πως όλα είναι καλά και πως δεν βλέπει τίποτα.
Και λες και βρέθηκα σε μιά άλλη διάσταση όπου η ατμόσφαιρα είναι τόσο βαρειά και δεν μπορείς ν' αναπνεύσεις τον αέρα γιατί είναι πολύ βαρύς γιά τους πνεύμονες, και δεν μπορείς να σηκώσεις το βάρος σου γιατί δεν σε κρατούν τα πόδια σου. Λυποθυμάνε άραγε από ανακούφιση, παθαίνω κάτι; αναρωτιόμουν, τι στην ευχή είναι αυτό που μου συμβαίνει;
"Περάστε να τον δείτε" μου είπε και ήμουν τόσο ευγνώμων που μ' άφηνε να τον δω, ναι οκ το ξέρω πως ίσως είμαι υπερβολική πάντα στις αντιδράσεις μου, αλλά κανείς δεν μπορεί να φανταστεί πόση αγωνία είχα όλους αυτούς τους μήνες. Προσπαθούσα να μην το σκέφτομαι, να σκέφτομαι θετικά αλλά μετά έβλεπα όλη αυτή την κρίση εργασιομανίας του, την κούραση που τράβαγε κάθε μέρα και φοβόμουν. Και του φώναζα αλλά δεν μ' άκουγε, testa dura λέμε με την μάνα του και κουνάμε το κεφάλι μας.
Και μένει τώρα να δούμε τι γίνεται με το αίμα. Πήγαμε μετά στο Ινστιτούτο Παστέρ, θα ξέρουμε σε λίγες μέρες αν το μικρόβιο υποχώρησε από το αίμα του, αλλά νομίζω ότι πλέον μπορώ να είμαι σχετικά ασιόδοξη.
Και μετά πήγαμε στον δικηγόρο μου και μετά στην μάνα μου και μετά οδοντίατρο και μετά σουπερμάρκετ και γυρίσαμε σπίτι κι' έπεσα στο κρεββάτι εξουθενωμένη. Τι μέρα η χθεσινή! Και τι φορτίο έφυγε (σχεδόν) από πάνω μου!
Είναι φορές που φοβάσαι να ελπίσεις.

Δευτέρα, Μάϊος 16, 2011

χρήσιμο

Αγάπη αέρινη

Κι' άλλη μία ηλίθια που δέχεται συγχαρητήρια γιά το ωραιότατο ποιήμα που έγραψε... άλλαξε και τον τίτλο μάλιστα.
Δεν νομίζω ότι θα μπορέσω να συνηθίσω ποτέ το γεγονός ότι παίρνουν το δικό μου συναίσθημα και το χρησιμοποιούν στα site γνωριμιών. Με πνίγει η αηδία!

Κυριακή, Μάϊος 15, 2011

International Maid Fucker (μικρή πικρή ιστορία)

Βγήκε απ' την μπανιέρα κι' είδε σκυφτή την καμαριέρα
πωπωπω πως ν' αντισταθώ σε τέτοιο ζουμερό πωπώ
και βαρβάτος ορμάει ο Στρος Καν
η καμαριέρα δεν πρόλαβε να στρώσ' καν
κι' έτσι γιά μία καμαριέρα τίναξε κοτζάμ καριέρα.

Σάββατο, Μάϊος 14, 2011

τα νέα

Επιτέλους πλύθηκε και το τελευταίο χαλί, μετά θα ξεκρεμάσω τις χειμωνιάτικες κουρτίνες και θα βάλω τις καλοκαιρινές. Και θα καθαρίσω πολύ καλά το σπίτι. Δεν μ' αρέσουν πιά οι δουλειές του σπιτιού, η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν μου άρεσαν αλλά μου αρέσει ένα τακτοποιημένο και καθαρό σπίτι που μοσχομυρίζει. Το σπίτι μου, ο καθρέφτης της ψυχικής μου διάθεσης. Το σώμα μου επίσης. Αφρόντιστο και παραμελημένο όπως ο κήπος μου. Δεν έχει λουλούδια πιά εδώ, τα πήρε όλα ο ανεμοστρόβιλος. Και μαζί την διάθεση μου να τα ξαναφτιάξω. Βαρέθηκα να χτίζω και να γκρεμίζονται. Δεν αξίζει. Δεν θέλω τίποτα. Μόνο να φύγω και να τα αφήσω όλα όπως πρέπει. Δεν θέλω να πάω στην Πάρο, την αγαπάω αλλά θα αισθάνομαι εγκλωβισμένη. Η σκέψη και μόνο ότι δεν θα μπορώ να φύγω αν το θελήσω μου φέρνει τρέλλα. Τι θα γίνει αν δεν τους αντέξω; Από την άλλη δεν έχω και άλλη λύση.

Είμαι χωρίς εισόδημα από τον Φεβρουάριο αφού ο ενοικιαστής μου με πάει από μέρα σε μέρα, μία από αυτές τις μέρες θ' αναγκαστώ να του πω να φύγει.

Ο Μιχάλης άνεργος, ο αδελφός μου απλήρωτος από τον Ιανουάριο και σύντομα άνεργος κι' εκείνος, η μάνα μου σε άθλια ψυχολογική κατάσταση επειδή δεν είμαστε εμείς καλά. Εχουμε την υγεία μας της υπενθυμίζω συνέχεια. Την έχουμε άραγε;

Ακόμα δεν ξέρω αν τελειώσαμε με το θέμα του Μιχάλη αλλά ελπίζω πως σύντομα θα ξέρουμε. Τουλάχιστον κρατάμε το ζάχαρο και οι δυό μας σε χαμηλά επίπεδα, κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Εχω πάρει κιλά και έτρωγα ότι έβρισκα μπροστά μου τους τελευταίους μήνες. Η πτώση άρχισε με την νοσηλεία του Μιχάλη τον Φεβρουάριο. Μα τι πτώση!

Κι' είδα στον ύπνο μου απόψε, ότι οδηγούσα ένα αυτοκίνητο και πήγα να στρίψω σε μία προβλήτα που ήταν στενή. Και ξαφνικά την ώρα που έπαιρνα την στροφή, τα χέρια μου κοκκάλωσαν και δεν μπορούσα να στρίψω το τιμόνι. Και τα πόδια μου κοκκάλωσαν και δεν μπορούσα να πατήσω φρένο. Και σκέφτηκα να τραβήξω το χειρόφρενο, αλλά πως;

"Δεν βλέπεις; Τράβηξε το χειρόφρενο γρήγορα! Θα πέσουμε!" Και δεν μπορούσα καν ν' ανοίξω το στόμα μου να φωνάξω στον Μιχάλη που ήταν στην θέση του συνοδηγού.

Ξύπνησα λίγο πριν ακουμπήσουμε στο νερό.

Φοβάμαι ότι το μέλλον θα είναι χειρότερο απ' ότι μπορούμε να φανταστούμε. Πρέπει να λάβω τα μέτρα μου. Τουλάχιστον να βγάζουμε την τροφή μας. Μπορώ να φτιάξω οτιδήποτε με τα χέρια μου αν χρειαστεί. Κάποτε είχα φτάσει στην εξαθλίωση του να τρώω μόνο καλαμπόκι γιατί δεν είχα λεφτά γιά οτιδήποτε άλλο. Και έδωσα όρκο, ότι ποτέ δεν θα πεινάσω ξανά.

Το ηθικό μου είναι υπό το μηδέν, το να βρίσκομαι πάλι χωρίς εισόδημα είναι πολύ οδυνηρό, μου είναι τρομερά δύσκολο να ζητήσω από τον Μιχάλη οτιδήποτε. Αυτή την στιγμή ζούμε με το ταμείο ανεργίας και τα χρήματα που μας δίνει κάθε μήνα η μητέρα του.

Και δεν υπάρχει φως, δεν υπάρχει ελπίδα πως θα φτιάξουν τα πράγματα. Ολοι γύρω μου σε χειρότερη κατάσταση, εκείνοι χρωστάνε κιόλας, εμείς ούτε κάρτες είχαμε, ούτε δάνεια και τουλάχιστον έχουμε και την Πάρο που μπορεί να μας ζήσει.

Τουλάχιστον ο Μιχάλης είναι σχετικά καλά ψυχολογικά. Εχει πάθει βέβαια μία ψύχωση με μιά αποθήκη που έχουμε. Μήνες τώρα παιδεύεται μ' αυτό. Και κάθισε και βάραγε με σφυρί τους τοίχους και το ταβάνι γιατί είχαν υγρασία, κόσκινο τους έκανε, πέρασε τα σίδερα 5-6 χέρια μίνιο (υπερβολικός όπως πάντα) και μετά το έριξε στα τσιμέντα. Μετά άρχισε τις τρύπες γιά να βάλει ράφια. Και ήταν τέτοια η λύσσα του (ή το έχεις ή δεν το έχεις, ο άνθρωπος ακόμα και ως άνεργος είναι workaholic) που όταν του χάλασε το δράπανο άρχισε να χτυπάει τα τσιμέντα με σφυρί γιά να βάλει καρφιά. Ημαρτον λέμε! Τον έβλεπα και χτυπιόμουνα, πήγαινε αγόρασε ένα δράπανο έλεος, μετά αδιαφόρησα, αφού θέλει να ταλαιπωρείται ας μην χαλάω εγώ την ζαχαρένια μου. Και μιλάμε γιά ΤΟ ΠΑΘΟΣ, αφού τελείωνε μία, δύο ακόμα και τρεις την νύχτα. Αλλά όπως έχουμε πει, το μαστόρι είναι αργό και κάνει καλή δουλειά, ένας θεός ξέρει πότε θα τελειώσει κι' αυτό το έργο...

"Είμαι κι' εγώ εδώ"του υπενθυμίζω αλλά φωνή βοώντος... Η αλήθεια είναι ότι δεν με πολυνοιάζει, το έχω ρίξει κι' εγώ στο σορολόπ.

Τώρα είναι στην φάση του κουβαλήματος, ευτυχώς δεν θέλει βοήθεια, δεν επιμένω, ας τα κουβαλήσει μόνος του κι' αυτά. Τρεις μήνες τώρα κουβαλάει, έχει χάσει πάνω από 8 κιλά. Οσα έχω πάρει εγώ!

Θα τακτοποιήσουμε τα θέματα υγείας, θα μαζέψω το σπίτι και θα φύγουμε, τουλάχιστον γιά το καλοκαίρι και βλέπουμε. Με μισή καρδιά, αλλά είναι και ο Εκτορας. Η σκέψη ότι παραμένει δεμένος μέχρι να πάμε είναι αβάσταχτη. Θα μπορούσα να το πάρω το σκυλί και να το δώσω σε κάποια οικογένεια, μεσούσης της κρίσης όμως νομίζω ότι καλύτερα να μείνει σε μας. Οχι μόνο τον λατρεύω αλλά είναι τραγική η κατάσταση με τ' αδέσποτα. Ανθρωποι που αναγκάζονται να δώσουν τα ζώα τους ή να τ' αφήσουν στον δρόμο λόγω έξωσης ή επειδή δεν έχουν χρήματα να τα ταίσουν. Ζώα που καταλήγουν στο πιάτο κάποιου Ασιάτη που πεινάει. Προσφάτως είδαμε και πυροβολημένα. Μα είναι άνθρωποι αυτοί; Βέβαια εδώ σκοτώνονται μεταξύ τους να μου πεις, τα ζώα θα λυπηθούν;

Με τον Μιχάλη τα πάμε καλά κι' αγαπημένα, αφού αν και μέσα στο ίδιο σπίτι δεν βλεπόμαστε και πολύ και πάντα ενωμένοι είμαστε στις δυσκολίες. Η ισχύς εν τη ενώσει. Κι' αυτό είναι ένα πράγμα που οι περισσότεροι δεν αντιλαμβάνονται και τρώγονται μεταξύ τους. Διαίρει και βασίλευε.

Το Μπατσόκ συνεχίζει να τα βάζει με τον Σύριζα, ο Σύριζα φταίει γιά την κοινωνική αναταραχή και όχι η κοινωνική αδικία, το μνημόνιο και η τόση υποτίμηση της νοημοσύνη μας. Αυτή η χώρα μπορεί να έχει εκλεγμένη κυβέρνηση αλλά η προεκλογική της εκστρατεία βασίστηκε στα ψέματα. Κι' αλήθεια υπάρχουν άνθρωποι που πίστευαν ότι θα φάνε ψωμί με τον Γιωργάκη. Θα είναι φαίνεται αυτή η αποφασιστικότης στην έκφραση του κάθε φορά που σηκώνει τα μανίκια. Μ' αρέσει που κοροιδεύαμε τους Αμερικάνους γιά τον Μπους, λες κι' ο Γιωργάκης κι' εμείς είμαστε καλύτεροι.

Και γιά όσους επιμένουν να μην το βλέπουν, όχι απλά αυτή η χώρα βρίσκεται υπό κατοχή αλλά και σε πόλεμο. Αυτή η χώρα πεινάει αλλά στέλνει στρατό όπου της υποδείξουν οι αφέντες της.

Κι' ο Σύριζα τα βάζει με τους Χρυσαυγίτες λες κι' αυτοί είναι το πρόβλημα και όχι το φασιστικό καθεστώς που δεν πουλάει μόνο την δημόσια περιουσία αλλά θα πουλάει και τα όργανα από τα κουφάρια μας μετά θάνατον. Καλά που είμαι διαβητική ρε, τουλάχιστον τα δικά μου σας είναι άχρησατα και δεν θα τα πάρετε. Κι' έτσι δεν κινδυνεύω αν είναι ένας υπουργός στο διπλανό δωμάτιο ενός νοσοκομείου να μου πάρουν το νεφρό.

Που μπορείς να έχεις εμπιστοσύνη σ' αυτό το μπουρδέλο; Σε τι; Σε ποιόν; Ολοι διεφθαρμένοι είναι. Γιατί κι' εμείς είμασταν. Το κατεστημένο συντηρείται από εμάς και όλο ζητάει περισσότερα. Τρώει τις σάρκες μας πιά.

Κι' άδικα τα γράφω γιατί φοβάμαι πως είμαστε καταδικασμένοι. Κι' άλλοι θα συνεχίσουν να τα βάζουν με τους μπάτσους, κι' άλλοι θα συνεχίζουν να τα βάζουν με τους μετανάστες. Λάθος στόχοι παιδιά κι' αναλώνεστε. Αλλοι φταίνε γιά την κατάντια μας. Κι' άλλοι πρέπει να πληρώσουν την λυπητερή κι' όχι εμείς. Αλλά εκείνοι όπως πάντα είναι πιό έξυπνοι και τα κουκούλωσαν και σας βάζουν να σκοτώνεστε μεταξύ σας. Ξυπνάτε ρεεεε! FOCUS! FOCUS!

Είχα καιρό να μιλήσω και τα είπα μαζεμένα._