δύο φίλες

γιά την Αννα Μαρία

Αποφεύγει να το συζητά αν και το νίκησε.
Φοβάται πως εκείνη το προκάλεσε.
Ηθελε να ζήσει γιά να μην αφήσει μόνη την κόρη της.
Φοβάται πως αν θυμάται συχνά θα έρθει να την ξαναβρεί.

Αποφεύγω να το συζητώ γιατί με νίκησε και πονάω
και ξέρω πως εγώ το προκάλεσα.
Δεν έχω κανέναν λόγο να ζήσω αλλά δεν το λέω σε κανέναν.
Είναι εδώ πάντα και είναι πιό ισχυρό από μένα πλέον.

Το να σχεδιάζεις τον θάνατο σου
-συνειδητά ή ασυνείδητα-
είναι τέχνη
μαγνήτης
τρόπος ζωής.

Η ύστατη ποιητική πράξη του σκορπιού
εγκλωβισμένος δεν παραδίνεται
τον θάνατο του θα διεκδικήσει
δεν τον χαρίζει σε κανέναν.

Με ρώτησε αν θέλω να ζήσω
(αν και δεν θα 'πρεπε)
δίστασα γιά μιά στιγμή
δεν ήξερα αν θα ήθελα ν' ακούσει την απάντηση
κι'ειλικρινά δεν ξέρω ποιόν ήθελα να προστατέψω
εμένα ή εκείνη;
Επειδή θα ήμουν απίστευτα τρωτή.

Θύμωσα
όμως δεν μπορούσα παρά να είμαι ειλικρινής.
Είναι η έλξη αυτή πιό δυνατή απ' οτιδήποτε.
Στο Θιβέτ tummo σημαίνει εσώτερο πυρ
πιστεύουν πως μπορείς να το δαμάσεις.
Αν και δεν το πιστεύω μ' αρέσει σαν ιδέα.

Αγάπη διά πάσαν νόσον και μαλακίαν.
Οκ αν αγαπούσαμε τον εαυτό μας θα ήταν όλα καλύτερα.
Θα ήθελα να μην είμαι τόσο κυνική.

the best restaurant

ένας ευτυχισμένος τζίτζικας

όταν σφυρίζουν τα πλοία μην είσαι στο λιμάνι

μεσημεράκι

Κυριακή πρωί

στιγμές

Είναι στιγμές που αισθάνεσαι απόλυτα ευτυχής, ίσως επειδή είσαι παρέα με όμορφους ανθρώπους που σου βγάζουν ότι καλύτερο κρύβεις μέσα σου. Κι' εύχεσαι να μην τελειώσουν αυτές οι στιγμές. Οι όμορφες ψυχές, η ωραιότερη θάλασσα του καλοκαιριού που κολυμπήσαμε σήμερα, μιά υπέροχη μέρα που πέρασε και μιά ακόμα πιό υπέροχη νύχτα, οι Gipsy Kings, τα κεράκια που άναψα, όπου να' ναι θ' ανάψω και τ' άστρα γιά την φίλη μου και την κόρη της. Παίζουμε όλοι με τα λαπιτόπια μας, επικοινωνούμε μεταξύ μας μέσω facebook γιά πλάκα (πχ σπρώξε το κατόλ γιατί με έχουν τσακίσει τα κουνούπια ή τι ώρα θα φάμε). Και όπου να' ναι περιμένουμε να βγει το φεγγάρι. Αγάπη, χιούμορ, τρυφερότητα κι' η πληρότητα της αγάπης. Ναι, είμαι ευτυχής.

ο αδελφός μου κι' εγώ και το γκρι παλτό

Σ' αυτή την φωτογραφία ο Κωστής φοράει το διάσημο γκρι παλτό, που μα τω Θεώ τέτοια απόσβεση δεν θα μπορούσε να την φανταστεί κανείς αφού το φόρεσαν όλα τα ξαδέλφια της οικογένειας εκτός από μένα. Ημουν η επόμενη στην σειρά αλλά χάλασα τον κόσμο "Μα είναι ανδρικό, δεν είναι γιά κοριτσάκια", ντρεπόμουνα χτυπιόμουνα (άσε που δεν μου άρεσε και το γκρι το χρώμα) τελικά το φόρεσα μία μόνο φορά με το ζόρι (μπορεί να έφαγα και καμιά ψιλή). Αλλά ως γνωστόν εγώ αγριάδες δεν σήκωνα πολλές, κατέβηκα λοιπόν στον κήπο και κυλίστηκα στις λάσπες, πήρα το αθώο μου ύφος "μαμά έπεσα", θύμωσε η μαμά, ο μπαμπάς γέλαγε του στυλ καλά να πάθεις αφού την πιέζεις, τελικά το παλτό παραδόθηκε στον Παυλή και στα λοιπά ξαδέλφια που το κληρονόμησαν με την σειρά τους. Νομίζω πως το φόρεσε και ο Πάολο που γεννήθηκε το 1971. Αναρωτιέμαι αν το έφαγε ο σκώρος ή αν έλειωσε μετά από τόση χρήση. Μ' αρέσει να φαντάζομαι πως κάπου κυκλοφορεί ακόμα και το φοράει κάποιο παιδάκι στα μεγάλα κρύα. Ηταν πολύ ζεστό.

Παραλάβαμε την χώρα στο χείλος του γκρεμού και την πήγαμε ένα βήμα μπροστά -Γιώργος ο πωρδυπουργός

Οι μέρες στας εξοχάς κυλάνε γρήγορα, κυλάει η ζωή σαν το νερό μέσα απ' τα χέρια μας, που χρόνος γιά λίγη αναψυχή κι' ανεμελιά, βρισκόμαστε ήδη στο μέσον του καλοκαιριού και καλοκαίρι δεν έχουμε καταλάβει μ' όλα αυτά που συμβαίνουν στην χώρα και στους γύρω μας. Ολοι πλέον έχουμε στο στενό μας περιβάλλον κάποιον άνεργο, υπερχρεωμένο, απελπισμένο και όλοι μας ανεξαιρέτως ζούμε με τον φόβο γιά το μέλλον.
Που δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει αύριο με αυτούς τους ανίκανους "αξιόπουστους" (που θα'λεγε κι' ο πωρδυπουργός μας)που λένε, ξελένε, ξαναματαλένε και μέσα στο γενικό χάος ποιός ξέρει τι στην ευχή γίνεται. Μας έχουν εξοντώσει τόσο καιρό! Οι μισές ειδήσεις ήταν υποθέσεις και οι άλλες μισές ήταν έρευνες αγοράς στα πειραματόζωα. Ανάμεσα σ' αυτές έπεφτε και καμιά αλήθεια αλλά άντε να την βρεις.
Είναι να απορεί κανείς πως έχουμε ακόμα σώας τας φρένας και δεν έχουμε βγει να τους κόψουμε τα λαρύγγια (αν και φοβάμαι ότι δεν θ' αργήσει κι' αυτό) που μας έχουν καταδικάσει να ζούμε σ' αυτό το χάος. Κι'ο μόνιμος αποπροσανατολισμός μ' αυτή την καταιγίδα ειδήσεων και μέτρων που αμολάνε και μαζεύουν, στο τέλος καταλήγεις να σκέφτεσαι πως τουλάχιστον δεν φορολόγησαν ακόμα τον αέρα που αναπνέουμε, αλλά όπου να'ναι όλο και κάποιο τζιμάνι θα το σκεφτεί κι' αυτό.
Η αλήθεια είναι ότι μία εισφορά γιά το αναπνέειν, πέρδειν και αφοδεύειν ίσως να μας έβγαζε από την κρίση, γιατί άλλος τρόπος πολύ φοβάμαι πως δεν υπάρχει, ότι και να πουλήσουμε ακόμα και τα κορμιά μας εκτός από την δημόσια περιουσία μας. Γιά την ιδιωτική μας ούτε λόγος αφού αυτή οσονούπω θα καταλήξει στις τράπεζες και στους διασώστες μας.
Αλλά μην ανησυχείτε θα έρθει η ανάπτυξη! Που και να ήθελε κάποιος να επενδύσει στο προτεκτοράτο (γιατί χώρα πλέον δεν είμαστε απ' την στιγμή που δεν την ορίζουμε) μ' όλη αυτή την διασπορά τρόμου, αερολογίας, μπουρδολογίας, έχουν δημιουργήσει ένα τρομερά ασφαλές κλίμα που θυμίζει εμπόλεμη ζώνη. Κι' εκεί που περπατάς αμέριμνος (που λέει ο λόγος) κοιτάς πίσω σου, σκύβεις το κεφάλι κάθε τόσο γιατί δεν ξέρεις από που θα σου έρθει κάποιο χημικό ή κανένα νέο μέτρο διάσωσης σαν όλμος. Ε η αλήθεια είναι ότι το να παραμένεις ζωντανός σ' ένα πεδίο βολής είναι κατόρθωμα.
Οσες προβοκάτσιες και να κάνετε, όσες φορές και ν' αδειάσετε τις πλατείες, οι πλατείες και οι δρόμοι θα ξαναγεμίζουν. Είμαστε άνθρωποι, δεν είμαστε αριθμοί στις οικονομοτεχνικές σας μελέτες. Κι' είμαστε εδώ και παραμονεύουμε. Λίγο πιό ώριμοι, αρκετά πιό αποφασισμένοι, περιμένουμε την στιγμή. Και γιά πρώτη φορά δεν θα μπορέσετε να μας διαιρέσετε, ενωμένοι θα παλέψουμε γιά το μέλλον μας.
Είμαστε ακόμα ζωντανοί κουφάλες και θα σας θάψουμε!

η διάσωση της ημέρας...

... ήταν πιό μικρό κι' από πευκοβελόνα.