I am a Sunflower What Flower Are You?

"When your friends think smile, they think of you. There is not a day that goes by that you can't find something good about the world and your fellow human."

υπάρχει έξω κόσμος;

Η χθεσινή πυρκαγιά στην Ανω Γλυφάδα μου υπενθύμισε ότι υπάρχει κι' άλλος κόσμος πέρα απ' τον δικό μου. Καθόμουν με τα κυάλια και χάζευα την φωτιά και συνειδητοποίησα πως μου ήταν σχετικά αδιάφορο γιατί ήταν μακριά από μένα. Μα τι άνθρωπος έχω γίνει, αναρωτήθηκα. Η φωτιά από εδώ φαινόταν σαν να έχει μπει μέσα στην πόλη! Μπορεί να καίγονται άνθρωποι, σπίτια!

Τέταρτη μέρα με πονοκέφαλο, μ' έχει τσακίσει. Κι' έχουν τελειώσει και τα παυσίπονα και βαριέμαι να βγω έξω απ' το σπίτι, την βγάζω με κάτι ασπιρίνες ελπίζοντας να μην χρειαστεί να πάρω το τελευταίο χάπι ημικρανίας που μου έχει μείνει. Είπα να χαρώ τις τελευταίες μέρες ελευθερίας, την Δευτέρα επιστρέφει ο καλός μου, τα κεφάλια μέσα, τέρμα οι κραιπάλες. Dolce far niente αλλά δεν είμαι εγώ τελικά γιά να ζω μόνη μου, εκτροχιάζομαι εντελώς. Καλά όχι ότι γενικά έχω κάποια πορεία ποτέ αλλά όταν δεν έχω και κανέναν πάνω απ' το κεφάλι μου χάνομαι.
Κι' αυτή την φορά χάθηκα εντελώς στον αυτάρκη (ή μήπως αυτιστικό;)κόσμο μου. Και την ρίζα άβαφη άφησα (καλά αυτό δεν είναι σπάνιο αλλά το νύχι άβαφο κι'άφτιαχτο; απίστευτο!), κυκλοφορούσα με καπέλα και μαντήλια και μαύρα γυαλιά να μην με γνωρίσει κανείς. Χα λες και με ξέρει κανένας εδώ! Που τι κυκλοφορούσα, μόνο στο σουπερμάρκετ πήγαινα γιά γατοτροφές, τσιπς και ξηροκάρπια. Υγεινή διατροφή πάλι, έχω πάρει ούτε ξέρω πόσα κιλά, δεν ζυγίζομαι μην μου έρθει κόλπος. Ούτε τηλέφωνα σήκωνα γιατί βαριόμουν να μιλήσω με οποιονδήποτε, βρίσκω εντελώς αδιάφορα όσα μου λένε, ούτε ειδήσεις άκουσα, ελάχιστα ξέρω από τι γίνεται στον κόσμο. Και μ' αρέσει αυτό, αλλά είναι υγιές; Αλλά και γιατί να μην είναι;
Γιατί πρέπει να πιέζομαι και να διατηρώ κοινωνικές σχέσεις που βαριέμαι;
Μήπως επειδή χάνω τον καθρέφτη μου που είναι οι άλλοι;
Μου άρεσαν αυτές οι τρεις βδομάδες, τις είχα απόλυτη ανάγκη αφού πριν φύγει ο Μιχάλης με είχε φάει με την γκρίνια του. Δεν τον ανεχόμουν πιά και μετά βίας κρατιόμουν να μην εκραγώ. Το να είσαι με τον άλλον όλο το 24ωρο και μάλιστα μ' έναν άνθρωπο που έχει τόσες παραξενιές και κανόνες όπως ο Μιχάλης είναι πολύ κουραστικό. Οχι όμως ότι κι' εγώ είμαι εύκολη περίπτωση. Οταν σπαστώ κλείνομαι στον κόσμο μου και ο άλλος δεν υπάρχει, και δεν πιέζομαι ούτε γιά τους τύπους, ούτε να κάτσω μαζί του στο τραπέζι να φάμε.

Δεν πιέζομαι γιά οτιδήποτε τελικά και δεν ξέρω αν αυτό είναι σωστό ή λάθος.

ένα μήνα πριν τα πενήντα

Μόνη στο σπίτι εδώ και 3 περίπου εβδομάδες. Φέτος δεν είχα την δυνατότητα ν' αφήσω κάποιον να μου φυλάει τα ζώα γιά να πάω Πάρο, έστειλα τον Μιχάλη μόνο του. Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν ήθελα κιόλας. Είχαμε σκοπό να περάσουμε εκεί το καλοκαίρι φέτος αλλά προέκυψαν ένα σωρό αναποδιές και δουλειές που έπρεπε να γίνουν, συν ένα σωρό εμπόδια, συν μία μάνα στα πρόθυρα νευρικής κρίσης αφού πέθαινε η αδελφή της, να κλαίει κάθε μέρα, να κλαίω κι' εγώ και να μετανοιώνω την ψυχρή στάση που κρατάω απέναντι σε όλους τα τελευταία χρόνια. Η θεία Τασία ήταν πάντα η αγαπημένη μου και το ξαναθυμήθηκα τώρα που πέθαινε. Και πέθαινε από μέρα σε μέρα, έμεινε πολύ καιρό στο νοσοκομείο, είδαν ότι δεν έφευγε, την έστειλαν σπίτι να πεθάνει. Τελικά όμως μάλλον πήρε παράταση ή την γλύτωσε, θα δούμε.
Παράλληλα όμως πεθαίνει κι' ο Γιαννάκης, ο άντρας της ξαδέλφης μου της Καίτης, ένας άνθρωπος που εκτιμώ όσο λίγους και μου έχει σταθεί πολύ, σε όλους μας. Ολο το καλοκαίρι τραβιέται κι'εκείνος στο Αντικαρκινικό γιά πολύ καιρό, τώρα τον έστειλαν σπίτι να πεθάνει κι' εκείνος.
Ηταν ένα δύσκολο καλοκαίρι φέτος που δεν ήθελα να πάω πουθενά, ήθελα να μείνω μόνη μου στο σπίτι. Ηθελα να σκεφτώ, να γράψω, να κάνω δουλειές. Τελικά δεν έκανα τίποτα απ' όλα αυτά. Μόνο διάβαζα. Εψαχνα να βρω την χαμένη ομορφιά. Εψαχνα να βρω την ισορροπία μου. Η ελπίδα έχει πιά πεθάνει.
Ζω το τώρα, την στιγμή, είμαι η στιγμή.
Σήμερα η Αλεξάνδρα, αν ζούσε, θα έκλεινε τα πενήντα.

το συμβάν

Η ατμόσφαιρα γιορτινή, ο Αη Νικόλας στολισμένος με σημαιάκια, ένα γλυκό σούρουπο, οι λουόμενοι που μένουν ως αργά στην παραλία αυτές τις μέρες, σήμερα ακόμα περισσότεροι Σάββατο πριν τον Δεκαπανταύγουστο, κάποιοι απ' αυτούς μένουν ν' απολαύσουν την Αυγουστιάτικη πανσέληνο, ανάβουν φωτιές και τραγουδάνε ή βάζουν μουσική. Εγώ ως συνήθως τα σνομπάρω όλα αυτά, τους κοιτάω υποτιμητικά από μακριά, ούτε τα κυάλια δεν καταδέχομαι να πάρω να τους δω. Επειδή όλα αυτά μου φαίνονται τόσο συνηθισμένα, και διόλου ρομαντικά, κάτι σαν να πηγαίνει κανείς στο περίπτερο να πάρει τσιγάρα. Εξάλλου εγώ είμαι η ερημίτισσα που οτιδήποτε εισέλθει στο τοπίο της την ενοχλεί. Ετσι και οι τρεις ενοχλητικοί που ήρθαν να ψαρέψουν στα βράχια μου. Αναρωτιόμουν γιατί δεν τους γαβγίσανε τα σκυλιά μου να φύγουνε. Και πάνω που ήμουν έτοιμη ν' αρχίσω να τα παίρνω, ως γνωστόν δεν πολυσυμπαθώ τους ψαράδες, τους άκουσα να λένε πως κάτι συνέβη στην παραλία. Εν τω μεταξύ εγώ με τον κουβά και την σφουγγαρίστρα στο χέρι ετοιμαζόμουν να μπω μέσα στο σπίτι και θα έχανα το συμβάν.
Επιτέλους αποφάσισε η Ακτοφυλακή να προστατέψει τους αχινούς, σκέφηκα. Επειδή λίγες μέρες πριν συνέλαβαν ένα σκάφος λίγα μέτρα κάτω απ' το σπίτι μου και το καταυχαριστήθηκα. Και παραδόξως αυτή την φορά δεν τους κάλεσα εγώ αλλά ο ανηψιός μου ο Αλέκος.
Η το πολύ πολύ να συνέβη κάτι πιό δραματικό, σκέφτηκα και κάγχασα. Ναι σιγά, τίποτα το ενδιαφέρον δεν γίνεται εδώ. Παράτησα όμως κουβά και σφουγγαρίστρα κι' έτρεξα στο πάνω μπαλκόνι που έχει καλύτερη θέα. Και ξαφνικά βλέπω ένα μπουλούκι πάνω από κάποιον σκεπασμένο μ' ένα πορτοκαλί πανί, πετσέτα υποθέτω. Και από πάνω του σκυμένη μιά γυναίκα προσπαθούσε να του κάνει τεχνητή αναπνοή. Και προσπαθούσε προσπαθούσε, ούτε ξέρω πόση ώρα, μέχρι να έρθει ένας τύπος με σορτσάκι, γιατρός υποθέτω αφού είχε κρεμασμένο ένα στηθοσκόπιο, προφανώς πιστοποίησε τον θάνατο του, και μόνο τότε σταμάτησε η γυναίκα να προσπαθεί. Δεν ξέρω αν η απόγνωση που ένοιωσα ήταν δική μου ή δική της.
Και δεν ήξερα αν η σορός ήταν άνδρας ή γυναίκα, έβλεπα μόνο γκρίζα μαλλιά, αφού το υπόλοιπο σώμα ήταν σκεπασμένο με το πορτοκαλί ύφασμα με τις κόκκινες ρίγες. Μοιάζει με κάτι ριχτάρια που έχω, σκέφτηκα, και πόσο παράταιρο είναι, το πορτοκαλί είναι ένα χαρούμενο ζεστό χρώμα πάνω σ' ένα κορμί που παγώνει σιγά σιγά. Και μετά από λίγο ήρθαν οι λιμενικοί, ένας άνδρας και μιά λεπτοκαμωμένη γυναίκα και προσπαθούσαν να γυρίσουν το άψυχο σώμα, και τότε το πορτοκαλί ύφασμα γλίστρησε και είδα ότι ήταν ένα ανδρικό σώμα με μπλε μαγιώ. Και κατάφεραν τελικά και τον τύλιξαν. Και μετά από λίγο ήρθε το ασθενοφόρο, κι' εγώ έτρεξα στην ταράτσα γιά να έχω καλύτερη θέα. Και συνέχισα να παρακολουθώ τους λουόμενους, τις εκφράσεις, την γλώσσα του σώματος. Ολοι σοκαρισμένοι και μαζεμένοι σε πηγαδάκια κοιτούσαν προς τα εκεί ακόμα κι' όταν όλα είχαν τελειώσει. Αλλοι έξω, άλλοι μέσα στην θάλασσα είχαν το βλέμμα τους καρφωμένο στο άδειο πλέον σημείο δίπλα στο κύμα.
Ετσι απλά ένας άνθρωπος πήγε ν' απολαύσει το μπάνιο του. Κι' έτσι απλά έφυγε από την ζωή. Κι' η απορία και η απώλεια σε εκείνους που έμειναν πίσω. Στεναχωρήθηκα.

Δεν ζητάω πολλά
να πέφτω γιά ύπνο κι' εύκολα να κοιμάμαι
να μην ανησυχώ
να βλέπω όμορφα όνειρα
να μπορώ να ελπίζω.
Αύριο θα είναι μιά καλύτερη μέρα χα!
Μόνο που συνήθως είναι χειρότερη από την προηγούμενη.
Ονειρεύτηκα πως ήρθες.
Γιατί τώρα που σ' έχω ξεχάσει;
Χαμογελούσες θυμάμαι.
Κι' επιτέλους κάποιος μ' αγαπούσε.
Ηταν ωραία.
Λένε πως τα όνειρα είναι τα παιδιά της ψυχής
όμως η δική μου θέλω να είναι άγονη
και προσπάθησα πολύ γιά να την εκπαιδεύσω
να είναι μιά μαύρη τρύπα δίχως
χώμα
αέρα
φως και λουλούδια
Και τώρα φύγε πάλι.
Ενοχλείς το θηρίο που ζει εκεί μέσα.
Ευτυχώς υπάρχουν τα Λαντόζ.

μπαμπά!

με τον θείο τον Ανδρέα

στο λιμανάκι της αγάπης

Mπαμπά που είσαι όταν σε χρειάζομαι;

η μαμά και ο μπαμπάς

εξωτικόν ζούμπερον

Οπου ζούμπερον ίσον ζώο ή πράγμα, κάτι το ζωντανό πάντως, εις την Παριανήν διάλεκτον.

july2011