The Gadfly by Shostakovich (best version)

Καλημέρα όμορφοι άνθρωποι, καλημέρα Ελλάδα, καλημέρα Κόσμε, καλημέρα Σύμπαν!

το στεφάνι μου έφτιαξε παστίτσιο!

Και η πλάκα είναι ότι το πέτυχε με την πρώτη! Ρε έβγα από την κουζίνα, του φωνάζω συνέχεια, πιάσε το πηλοφόρι, ρίξε κανένα μπετό! Εις μάτην, περνάμε φάση με την μαγειρική τελευταία και οι δυό μας και μ' εκνευρίζει γιατί όλο οδηγίες δίνει και κανόνες. Πάντως ήταν τόσο νόστιμο, οπότε παίρνω πίσω ότι του έχω σύρει τελευταία.

21 Οκτωβρίου

Η δημοκρατία νίκησε γι' ακόμα μία φορά τον λαό, με χημικά, γκλομπς, μπάτσους και παρακρατικούς, γιατί δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που ν' αμφιβάλει γιά το ποιοί προκαλούν κάθε φορά τα επεισόδια.
Ενας άνεργος πατέρας, ο οποίος μάλιστα είχε την ηλικία που είχε και ο δικός μου όταν τον χάσαμε, δεν άντεξε τα χημικά και πέθανε. Δύο παιδιά έμειναν ορφανά. Αλλά ποιός νοιάζεται;
Ενα σπίτι στο πένθος απόψε, κι' αυτή η παγωνιά του θανάτου, νομίζεις πως θα παγώσει και η δική σου καρδιά και θα σπάσει. Και το αύριο απειλητικό δίχως πατέρα. Ετσι νοιώθαμε εμείς, φαντάζομαι πως το ίδιο θα νοιώθουν κι' εκείνοι.
Και κανείς δεν είναι υπεύθυνος. Η κακή η ώρα ή η κακή του μοίρα. Εκείνος φταίει, ας καθόταν σπίτι του να πεινάει και να υπομένει. Πόσο μπορεί ν' αντέξει κάποιος που δεν έχει να ταίσει τα παιδιά του; Πως περιμένετε από κάποιον που δεν έχει πεινάσει ποτέ να καταλάβει;
Εξω απ' την βουλή κυριαρχούσε η βία και το αίμα. Μέσα στην βουλή οι προδότες ψήφιζαν ακόμα μιά φορά εναντίον του λαού που τους ψήφισε. "Ναι σε όλα", στην απάτη, στην εξαθλίωση, στο ξεπούλημα της χώρας. Ελπίζω ότι ο λαός θα τους τιμωρήσει, και δεν μιλάω γιά το να μην τους ξαναψηφίσουν πιά, αλλά να τους καταδικάσουν γιά εσχάτη προδοσία.
Τουλάχιστον υπήρξε μιά γυναίκα με φιλότιμο. Φυσικά ο δικτάτωρ την διέγραψε αμέσως. Σε μιά δημοκρατία απαγορεύονται οι διαφωνίες, αν μπορούσαν θ' απαγόρευαν και τις πορείες. Η αλήθεια είναι ότι θα μας κόστιζε φθηνότερα. Ε ας βγάλουν εκεί έναν νόμο, απαγορεύονται οι συγκεντρώσεις να τελειώνουμε.
Ξύπνησα με μιά πίκρα στο στόμα το πρωί, και κράτησε όλη μέρα. Σαν να είχε πεθάνει κάποιος. Πολύ φοβάμαι πως είναι η πατρίδα μου.

Sign the petition to protect Europe's Sharks!

Sign the petition to protect Europe's Sharks!

...But I look up high to see only the light,
And never look down to see my shadow.
This is wisdom which man must learn...
Khalil Gibran

Οι μέρες περνάνε ήρεμα στας εξοχάς, βασικά κουρασμένη είμαι γιατί όλο φτιάχνω διάφορα, άρχισα με το να φτιάχνω κεριά, μετά συνέχισα με μαγειρικές της κρίσης, ήτοι ν' ανακαλύπτω νέες απλές συνταγές όπου μπορείς να φτιάξεις φαγητό από το τίποτα, με ευτελή υλικά ή με υπολείμματα και να είναι πεντανόστιμο κιόλας. Ο Μιχάλης με κοροιδεύει γιατί δεν φτάσαμε ακόμα στην φάση του να μην έχουμε λεφτά γιά ψώνια, αλλά εμένα μ' αρέσουν αυτές οι "πρόβες επιβίωσης" και είναι κάτι που πάντα έκανα. Survivor is my middle name! Το να μελετάω τέτοια σενάρια είναι το αγαπημένο μου χόμπυ!
Το να πηγαίνει κανείς στο σουπερμάρκετ αυτές τις μέρες είναι λίγο ενοχλητικό πάντως. Ασε που σε πιάνει απόγνωση. Μπρρρρ άγριο πράγμα, 2 όροφοι, 8 πελάτες, που στην ευχή πήγε ο κόσμος; Σαν να πρόκειται να πέσει ένας μετεωρίτης στην γη και πήγανε και κρυφτήκανε όλοι στα καταφύγια ένα πράγμα. Πας στο ταμείο με γεμάτο καρότσι και σε κοιτάνε με μισό μάτι, αφού οι περισσότεροι έχουν δύο τρία πραγματάκια. Εμείς επειδή μένουμε στην ερημιά πάντα είχαμε το σπίτι γεμάτο τρόφιμα, μιά αυτάρκεια τουλάχιστον 3-4 μηνών το λιγότερο. Το να πεταχτείς να πάρεις ένα μπουκάλι γάλα είναι κάτι χιλιόμετρα γιά μας και τώρα με την βενζίνη στα ύψη μειώσαμε και τις άσκοπες μετακινήσεις.
Είναι καιρός που έπαψα να έχω το σπίτι τίγκα στα τρόφιμα πιά. Λίγο η συρρίκνωση του εισοδήματος μας, από την άλλη η τσιγκουνιά που μ' έχει πιάσει λόγω ανασφάλειας, άδειασε το σπίτι. Το άφησα λίγο καιρό έτσι και δεν αισθάνομαι καλά. Κι' αν συμβεί κάτι; Ισως είμαι υπερβολική ν' ανησυχώ τόσο αλλά ξέρει κανείς μ' αυτά τα καθάρματα τι θα μας ξημερώσει αύριο; Κι' αναρωτιέμαι μήπως πρέπει σιγά σιγά να ξαναγεμίσω τα ντουλάπια μου. Κι' άδικο να έχω, θα ήθελα να νοιώσω λίγη ασφάλεια.
Καταραμένα πασόκια μας καταστρέψατε την ζωή, μας κλείσατε στα σπίτια μας να φοβόμαστε. Πότε θα γίνει ο φόβος λύσσα, πότε;

18/10

Είτε βραδιάζει, είτε φέγγει, μένει λευκό το γιασεμί.
Γιώργος Σεφέρης

Μόνο οι ψυχές μας έχουν μαυρίσει. Απότομα μπήκε το κρύο, πολύ νωρίς γιά να χειμωνιάσει από τώρα, έχω τρεις μέρες να κολυμπήσω και μ' έχει ρίξει ψυχολογικά, άσε που μασουλάω συνέχεια. Εχουμε μαζευτεί μέσα στο σπίτι και συζητάμε. Υποθέσεις και προτινόμενες λύσεις αλλά όλα είναι τόσο ρευστά, άσε τις αποφάσεις θα τις πάρουμε εκείνη την ώρα που εύχεσαι να μην έρθει, αλλά δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γιά να σταματήσεις τις εξελίξεις. Εύχομαι να μπορούσε να σταματήσει ο χρόνος τώρα σ' αυτές τις τελευταίες μέρες πριν την καταστροφή. Οι τελευταίες ημέρες της Πομπηίας ένα πράγμα, φάε, πιές, γέλα γιατί αύριο μπορεί να μην...
Τι στην ευχή θ'απογίνουμε; Και καλά, εμείς έχουμε κάπου να πάμε όπου τουλάχιστον δεν θα πεινάσουμε. Τι θα γίνει όμως με τους δικούς μου; O αδελφός μου τώρα τελευταία άρχισε να μιλάει γιά αυτοκτονία. Σοκαρίστηκα. Δεν μπόρεσα να κλείσω μάτι όλη νύχτα. Διότι μπορεί ποτέ να μην τα πήγαμε καλά αλλά είναι αίμα μου και λυπάμαι (εκτός από όταν μου τα σπάει). Από την άλλη σκέφτομαι ότι είναι δειλός και ότι αγαπάει υπερβολικά τον εαυτό του γιά να τον βλάψει. Τουλάχιστον σ' αυτό δεν μου μοιάζει καθόλου! Απορώ πως γίνεται να έχουμε βγει από την ίδια μάνα και να είμαστε τόσο, μα τόσο διαφορετικοί. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι όταν θα πεθάνει η μητέρα μου είναι πιθανόν να μην ξαναμιλήσουμε ποτέ. Σίγουρα κάποια χοντράδα θα κάνει και θα με θυμώσει τόσο που δεν θα θέλω να τον ξαναδώ στα μάτια μου. Δεν γίνεται όμως να μην στεναχωριέμαι. Μακριά κι' αγαπημένοι αλλά θα ήθελα να ξέρω πως είναι καλά.
Πως να είναι όμως που είναι ένα χρόνο απλήρωτος και πριν από αυτό τους έδιναν μόνο μισό μισθό γιά ένα εξάμηνο. Ο άνθρωπος έφτασε στην εξαθλίωση, έφαγε και τις τελευταίες του οικονομίες που του είχαν απομείνει από την λαίλαπα του χρηματιστηρίου. Και είναι κρίμα και άδικο. Ενώ εγώ ξόδευα, ο Κωστής μάζευε.
"Θα πεθάνω μιά ώρα αρχίτερα" λέει η μάνα μου που θ' αναγκαστεί να ζήσει μαζί του. Μερικές φορές όμως λέει ότι θα έρθει να μείνει μαζί μου! Αυτό το μαρτύριο ούτε στον εχθρό μου! Ναι να έρθεις, του λέω, γιατί κι' εγώ σκέφτομαι να πάω Πάρο. Σιγά μην ερχόταν να μείνει μόνος του στην ερημιά, φοβάται!
"Σιγά ρε" του είπα "πρώτη φορά θα είναι; Εχουμε ξανακαταστραφεί και μάλιστα τότε ήταν χειρότερα αν αναλογιστείς τι χάσαμε".
"Ναι αλλά τότε εγώ είχα λεφτά στην τράπεζα" μου απάντησε.
Και πράγματι είχε αρκετά, κι' εγώ δεν είχα μία. Και φέρθηκες σαν μαλάκας, αλλά δεν είπα τίποτα. Οταν έκλεισε το εργοστάσιο ήρθε να μου γαμίσει και την δουλειά που είχα στήσει. Ηρθε και το έπαιζε αφέντης. Τα παράτησα όλα, του χάρισα τον κόπο μου, μιά επιχείρηση έτοιμη επειδή δεν μπορούσα ν' αναπνεύσω. Ξαναβρέθηκα στο ναδίρ, πείνασα αλλά ξανασηκώθηκα.
Και να' μαι τώρα να φοβάμαι τι θ' απογίνει και μήπως χρειαστεί να συν-υπάρξω μαζί του στο ίδιο σπίτι. Δεν ξέρω αν θ' άντεχα να γυρίσω την πλάτη μου και να φύγω μακριά. Και φοβάμαι, φοβάμαι πολύ ότι θα τον λυπηθώ. Κι' ελπίζω να με λυπηθεί ο Θεός γιατί ειλικρινά δεν ξέρω αν θ' αντέξω άλλη καταπίεση στην ζωή μου.
Αυτά τα γιασεμάκια το τελευταίο ενθύμιο ενός καλοκαιριού που μάλλον ως περίεργο και μπερδεμένο θα το χαρακτήριζα. Χαίρομαι που τα πρόλαβα πριν παγώσουν.

Γυμνή γυναίκα
το ρόδι που έσπασε
ήταν γεμάτο αστέρια.

Γιώργος Σεφέρης

πέστε μου, αυτή που ανοίγει τα φτερά στο στήθος των πραγμάτων,
στο στήθος των βαθιών ονείρων μας, είναι η τρελή ροδιά;

Παρασκευή 14 Οκτωβρίου

Τα σκυλιά χοροπηδούσαν γύρω μου προσπαθώντας να με παρασύρουν προς τη καγκελόπορτα. Οκ μάγκες το έπιασα το νόημα, άντε πάμε, δεν υπάρχει περίπτωση να σας χαλάσω το χατήρι αφού το θέλετε τόσο πολύ, ευκαιρία να θαυμάσω και την εκπληκτική ροδιά του γείτονα που μ' έχει ξετρελλάνει. Πάω και την χαζεύω καθημερινά, τέτοιο κόκκινο ζεστό και βαθύ δεν έχω ξαναδεί σε ρόδια. Σκέφτηκα να κλέψω ένα που φτάνει το χέρι μου αλλά δεν μου πήγαινε η καρδιά, το άφησα πάνω στο δέντρο να ζήσει.
Λίγο πιό κάτω ένα από τα σκυλιά μου έτρωγε κάτι, πλησίασα να δω και με φρίκη διαπίστωσα πως ήταν ένα κουφάρι γάτας σε αποσύνθεση. Αηδίασα και γύρισα το κεφάλι μου από την άλλη. Και τότε το είδα, ένα μικρό γατάκι, πρέπει μόλις να είχε ξεψυχήσει αφού δεν είχε αρχίσει η νεκρική ακαμψία. Σκέφτηκα να φύγω αφού είναι νεκρό αλλά η αμφιβολία δεν μ' άφησε. Κι' αν υπάρχει ελπίδα;
Το έπιασα στα χέρια μου, ίσα που χώραγε στην παλάμη μου, δεν είχε καν προλάβει να παγώσει. Γαμότο λίγο πιό νωρίς να είχα βγει ίσως να το είχα προλάβει ζωντανό! Δεν άντεχα την ιδέα να το φάνε τα σκυλιά μου, πήγα και το άφησα μέσα από τα κάγκελα στο σπίτι ενός γείτονα. Επρεπε αλλά δεν είχα κουράγιο να το θάψω. Μακάρι να σε είχα βρει νωρίτερα και να σε είχα σώσει. Μακάρι να μην ήμουν αυτή που είμαι. Αντίο μικρό γατάκι.

Αυτό το υπέροχο βιντεάκι το ανέβασε η Ελενα, μιά παλιά συμμαθήτρια στο facebook. Κι' ενώ ήμουνα μελαγχολική αμέσως χαμογέλασα. Η θεραπευτική αξία της αγκαλιάς ισχύει και αν την βλέπεις στους άλλους τελικά! Να μπορούσε να μου πάρει και την θλίψη.

είναι η τρελλή ροδιά που μάχεται την συννεφιά του κόσμου;

να κάτι που μου λείπει

Χθες φύσαγε πολύ. Δεν ήταν εύκολο να βουτήξει κανείς από τα βράχια αλλά τα καταφέραμε. Και ήταν υπέροχα να κολυμπάει κανείς σ' αυτά τα κύματα. Μόνο που ο αέρας δυνάμωσε πολύ και ήταν αδύνατον να βγούμε έξω. Χρειάστηκε να κολυμπήσουμε ώρα πολλή (εν ολίγοις σκυλοπνιγήκαμε) γιά να φτάσουμε στην κρυφή παραλία απ' όπου καταφέραμε και βγήκαμε. Γυρίσαμε με τα πόδια σπίτι. Καλά που ήταν Σάββατο και φορούσα μαγιώ, σκεφτόμουν. Η μύτη μου έκαιγε από το θαλασσόνερο αλλά χόρευα στην διαδρομή. Που να πάρει μ' αρέσει ακόμα ο κίνδυνος, το πόσο το ευχαριστήθηκα δεν λέγεται. Είχα καιρό να νοιώσω τόσο ζωντανή!

ζω γιά την θάλασσα

I live spontaneously. I never decide anything beforehand. I keep tomorrow open. If I feel like speaking, I speak. If I feel like being silent, then there is no other way than to be silent. And I never ask myself why, because no why is answerable.
All answers are arbitrary. So I simply go on floating with the river, never asking where it is going, why it is going, where it is going to end.
And this is my basic approach to life: a total let go.

Osho

Λίγο πολύ ακόμα μιά φορά θα με καλύψει ο OSHO, έτσι ακριβώς περνάνε οι μέρες στας εξοχάς, έχω αφήσει τον εαυτό μου στην ροή και ότι θέλει ας γίνει, ειλικρινά πολύ λίγο μ' ενδιαφέρει. Το παρελθόν μου έχει διδάξει πως δεν ωφελεί να μάχεσαι τις αλλαγές, απλά χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο όσο αυτές θα συνεχίζουν να συντελούνται. Είδα ξανά την ζωή μου να καταστρέφεται και επέζησα, τουλάχιστον αυτή την φορά θα κάτσω ήρεμη να το απολαύσω σαν παρατηρητής. Νόμιζα πως είχα λύσει το βιοποριστικό μου πρόβλημα διά βίου αλλά τελικά έκανα λάθος. Δεν υπάρχει ασφάλεια ποτέ σε οτιδήποτε, θα έπρεπε να το είχα μάθει μέχρι τώρα. Δεν πειράζει, επανάληψη μήτηρ μαθήσεως.
Ωχ ας γίνει ότι θέλει, εγώ ζω την κάθε μέρα όπως γουστάρω, κι' αν κάνω λάθος ε ας κάνω, δεν θα χαλάσει ο κόσμος, ο κόσμος θα παραμείνει όπως ήταν, κάπου διάβασα ότι η φύση δεν αντιλαμβάνεται ότι υπάρχουμε, και το βρήκα απόλυτα σωστό. Ο άνθρωπος μέσα στην αλαζονεία της ύπαρξης του νομίζει πως είναι σπουδαίος και πως μπορεί να ελέγξει τα πάντα. Τίποτα δεν ελέγχουμε, ούτε καν τον ίδιο μας τον εαυτό. Ελέγχουμε ωστόσο τις επιλογές μας. Η θα βουλιάξεις ή θα επι-πλεύσεις.
Εν τω μεταξύ περνάω τις μέρες μου αφοσιωμένη στην θάλασσα. Είμαι πολύ τυχερή που την έχω, αυτή είναι ο πλούτος μου, κατέληξα πριν λίγες μέρες. Και δεν έχω σκοπό να χάσω ούτε στάλα.
Αν με χρειαστείτε γιά την επανάσταση, ξυπνήστε με.

θέλω παγωτόοοοοο!

Προχθές έπαθα την πρώτη μου σοβαρή υπογλυκαιμία. Αισθανόμουν κάτι περίεργο στο στομάχι μου, ζεσταινόμουν και δεν μπορούσα να δροσιστώ με τίποτα και μετά άρχισα να τρέμω. Κατέβηκα τις σκάλες γιά να πάω στην κουζίνα, κακώς διότι μου ερχόταν λιποθυμία, άλλη φορά θα έχω πάντα κάτι γλυκό κοντά μου, και όρμηξα στο φρεσκο ψωμάκι που είχα φτιάξει. Τσάκισα τρεις φέτες με βούτυρο και μαρμελάδα φράουλα. Και είχα ξεχάσει αυτή την υπέροχη γεύση, άσε που είχα καιρό να φάω κάτι τόσο νόστιμο. Συνήλθα γρήγορα και όλα καλά, όλα ανθηρά, έχω τόσο πολύ συνηθίσει το γεγονός ότι είμαι διαβητική που δεν με απασχολεί, σχεδόν το έχω ξεχάσει. Και ήταν μιά ωραία διαπίστωση αυτή.

...............

μπάτσοι: τα χειρότερα κτήνη

εξυπηρέτηση στον πολίτη

θα έρθει και η δική σας σειρά καθάρματα