σαν την στήλη του καπνού όταν σβήνει ένα κεράκι

Ηταν ψηλός και φορούσε εκείνα τα τρομακτικά καπέλα. Τον έβλεπα μικρή και τον φοβόμουν! Με τα χρόνια ανακάλυψα ότι πίσω από τα καυστικά σχόλια που έκανε σε όλους (εκτός από μένα γιατί του ανταπαντούσα) κρυβόταν ένας υπέροχος άνθρωπος γεμάτος καλωσύνη που στάθηκε πάντα δίπλα όχι μόνο σε μένα αλλά και σε όποιον τον χρειαζόταν. Οι πράξεις κι' όχι οι λέξεις είναι που χαρακτηρίζουν τους ανθρώπους. Σκέφτομαι ότι ίσως ήταν ο άνθρωπος που εκτίμησα πιό πολύ απ' όλους όσους γνώρισα στην ζωή μου. Θα σε θυμάμαι πάντα με αγάπη. Αντίο Γιαννάκη.
Θα ήθελα να μπορούσα να γράψω γι' αυτόν, όπως θα ήθελα να μπορούσα να γράψω γιά την θεία Τασία που έφυγε πριν από τρεις μήνες. Αλλά πονάει η ψυχή μου, πολύ. Εφυγε σιγά σιγά, απαλά θα έλεγα, μου είπε βαθειά συγκινημένος ο Αλέκος που ήταν εκεί.
Κι' η σκέψη της ημέρας είναι, πως τελικά ήμουν πολύ τυχερή που μπόρεσα να νοιώσω αγάπη γιά τόσους ανθρώπους. Γιατί όμως πρέπει να πεθαίνουν πρώτα γιά να το συνειδητοποιήσουμε;

"κι έτρεμε τρεις φορές το μωβ τρεις μέρες πάνω από τους καταρράχτες"
Ελύτης